માણસ તો વ્હાલો

ક્યારેક મીઠો, ક્યારેક ખારો,
તો ય માણસ મને લાગે વ્હાલો!

સવારે ઝઘડે, ને સાંજે મનાવે,
આંસુ પાડીને પાછો હસાવે;
ભૂલ કરે, ને પસ્તાય ઘણું,
માફી માગે ત્યાં ઓગળી જાય બધું;
માટીનો છે, તો ય તારા જેવો ઝળહળો,
તો ય માણસ મને લાગે વ્હાલો!

લોભ કરે, ને દાન પણ કરે,
ડરે, ને પાછો હિંમતથી લડે;
મંદિરે જાય, ને માણસને ભૂલે,
તો ય રસ્તે પડેલાને ઉપાડે, ન ભૂલે;
અધૂરો છે, એટલે જ લાગે છે ભોળો,
તો ય માણસ મને લાગે વ્હાલો!

પરાગ કહે, ભગવાને એને ઘડ્યો,
પછી પોતે ય એના પ્રેમમાં પડ્યો;
દેવો ય ઝંખે છે માણસનું આંસુ,
માણસનું હસવું, ને માણસનું ચોમાસું;
જેવો છે તેવો, બસ મારો ને તારો,
એટલે જ માણસ મને લાગે વ્હાલો!

– પરાગ રતનપરા