ચાલ, થોડા અબોલા

ચાલ, લઈ લઈએ થોડા અબોલા, સખી,
બોલી બોલીને આપણે થાક્યાં!

‘તેં આમ કીધું’, ને ‘મેં તેમ કીધું’,
શબ્દોએ ઘરનું આંગણ બીધું;
વાતોની વાડ થઈ એવી ઊંચી,
કે આપણે બેઉ એની પાછળ સંતાયાં;
ચાલ, થોડી વાર ચૂપની છાંયે બેસીએ,
બોલી બોલીને આપણે થાક્યાં!

મૌનમાં તો ફૂલ ખીલે છે ચૂપ,
મૌનમાં તો દીવો ઝળકે અનૂપ;
તું ચા મૂકે, ને હું કપ ધરું,
એમાં ય કેટલું બધું કહી જવાયું;
આંખો જ આંખોને વાંચી લેશે,
બોલી બોલીને આપણે થાક્યાં!

પરાગ કહે, અબોલા ય એક બોલી,
જેમાં હૈયાની ગાંઠો જાય ખોલી;
સાંજ ઢળે ત્યારે હાથ પકડીને,
ચાલીએ બે ડગલાં, બસ એટલું જ ગાયું;
પછી ભલે બોલીએ, ભલે ના બોલીએ,
અબોલામાં આપણે ફરી મળી ગ્યાં!

– પરાગ રતનપરા