માફ કરી દે

મનવા, ગાંઠો છોડ ને માફી દઈ દે વ્હેલી વ્હેલી,
રાત પડે તે પહેલાં ખોલી નાખ હૃદયની ડેલી.

કોણે શું કીધું ને કોણે શું કીધું, એ ગણવું શાને?
દુઃખનાં ખાતાં ખોલી, શાને ભરવાં બંધ ખજાને?
ગઈ ગુજરી ગંગામાં વ્હાવી, થઈ જા હળવો હેલી…
મનવા, ગાંઠો…

ઝેર ભરેલો પ્યાલો તું પીએ, ને મનમાં આશા,
બીજો મરશે! — કેવો મનનો ઊંધો આ તમાશા?
ક્રોધ તણો અંગારો ઝાલે, બળશે તારી હથેળી…
મનવા, ગાંઠો…

પરાગ કહે: જે ભૂલી જાણે, એ જ ખરાં મોટેરાં,
પથ્થર ફેંકે કોઈ તોયે ઝાડ ધરે ફળ ઘેરાં;
ઝૂકીને એ આપે, જાણે આપે અમરત-વેલી…
મનવા, ગાંઠો…

– પરાગ રતનપરા