માડી

‘મા’ બોલું ને મોઢું મીઠું, ‘મા’ બોલું ને છાંયો,
‘મા’ શબ્દમાં આખો દરિયો, આખો આભ સમાયો.

પહેલો અક્ષર તેં શીખવ્યો, પહેલું ડગલું તેં,
પડ્યો તો તેં ધૂળ ખંખેરી, ભીડી છાતીએ મેં;
તારા પાલવના છેડે મેં આખો ભવ લૂછાયો…
‘મા’ બોલું ને…

દુનિયા આખી હિસાબ માગે, તું જ ન માગે કંઈ,
ભૂખી રહીને પણ તું કહેતી, ‘મેં તો ખાધું, લઈ’;
તારા એ જૂઠાણામાં, મા, સાચો ઈશ્વર ગાયો…
‘મા’ બોલું ને…

પરાગ કહે: આ ‘મા’ શબ્દની કોઈ ન આપે વ્યાખ્યા,
વેદ, પુરાણ ને ગીતા પણ એની આગળ ઝાંખા;
શબ્દકોશમાં ‘મા’ ન મળે, એ તો હૈયે છપાયો…
‘મા’ બોલું ને…

– પરાગ રતનપરા