ખેડૂતનો સૂરજ

ઊગ્યો રે સૂરજ મારે ખેતરે, ભાઈ, ઊગ્યો રે સૂરજ,
હળ ખભે ને બળદ જોડ્યા, ચાલ્યો હું પરભાતે રજ.

શહેરનો સૂરજ ઑફિસ જાતો, ઘડિયાળ જોઈ ઊગે,
મારો સૂરજ કૂકડે બોલે, ઝાકળ સાથે પૂગે;
પરસેવાનાં ટીપાં ઝીલી ધરતી કરે છે અરજ…
ઊગ્યો રે સૂરજ…

બપોરે એ આગ વરસાવે, તોય ન મૂકું ખેડ,
લીમડા હેઠે રોટલો-છાશ, ને ઘડીક લઉં મીઠી ઊંઘ;
વાદળ આવે તો હૈયું નાચે, ન આવે તો દરદ…
ઊગ્યો રે સૂરજ…

પરાગ કહે: સાંજે સૂરજ ખેડૂતને ઘેર આવે,
ચૂલાની લાલ ઝાળમાં બેસી રોટલા એ પકાવે;
ખેડૂત ને સૂરજ બેઉ ભાઈબંધ, બેઉ ભરે છે ફરજ…
ઊગ્યો રે સૂરજ…

– પરાગ રતનપરા