ખારવણ

ખારવો ગ્યો છે દરિયે, ને ખારવણ ગણે છે મોજાં,
એક એક મોજે ઊછળે એના હૈયામાં સો બોજા.

સાંજ પડી ને પવન ફર્યો, આભે કાળી વાદળી,
ઝૂંપડીએ ફાનસ બાળીને બેઠી એ જાળ સાંધતી;
જાળનાં કાણાં સંધાય, પણ કાળજાનાં કેમ સાંધું?
દરિયાદેવ, તને કરગરું: મારો ભરથાર પાછો માગું…
ખારવો ગ્યો છે દરિયે…

માછલીઓ તો વેચી દઉં હું બજારે ભાવ કરીને,
પણ દરિયો તો લઈ જાય છે મારો જીવ ચોરીને;
છોકરું પૂછે: ‘બાપુ ક્યારે?’ હું કહું: ‘ભરતી ટાણે’,
ભરતી આવે, ઓટ પડે, પણ સાચું દરિયો જાણે…
ખારવો ગ્યો છે દરિયે…

પરાગ કહે: દરિયો તો આપે માછલાં ને મોતી,
બદલામાં એ લઈ લે આખા ગામની જાગતી જ્યોતિ;
પરોઢે જ્યારે સઢ દેખાયો, ખારવણ દોડી કાંઠે,
આખો દરિયો હસી પડ્યો એની ભીની આંખને આંટે…
ખારવો ગ્યો છે દરિયે…

– પરાગ રતનપરા