કાચની બંગડી

મેળેથી બાપુ લાવ્યા’તા કાચની બંગડી બે,
એના રણકારે રણકે મારું આખું બાળપણ રે.

બેનપણીઓના હાથે સોનું, ચાંદીનાં કડલાં,
મારે કાંડે લીલી-પીળી, જાણે ફૂલનાં ફડલાં;
બાપુ બોલ્યા: ‘સોનું નહીં, પણ હેત ભર્યું છે એમાં,’
ઝીણું ઝીણું હસતાં એ તો તૂટ્યાં’તાં બે ઘડીમાં…
એના રણકારે…

આજે મારે કબાટ ભરીને ઘરેણાંના ડબ્બા,
લૉકરમાં સૂતાં છે સોના, હીરા ને મોતી ઝબ્બા;
પણ પહેરું ત્યાં કોઈ ન રણકે, ન કોઈ હરખાય,
ઘરેણાં તો ભારે લાગે, હૈયું ક્યાં ગવાય?
એના રણકારે…

પરાગ કહે: આ ભેટ નથી કંઈ દામથી તોળાનારી,
બાપની ખાલી ગાંઠેથી જે નીકળી, એ જ ન્યારી;
કાચ તો તૂટ્યો, પણ એ રણકો અંદર રહી ગયો રે…
એના રણકારે…

– પરાગ રતનપરા