જશોદાનું હાલરડું

હાલો રે હાલો, મારા કાનુડા, હાલો,
આખું ગોકુળ જાગે, તોય તું ઊંઘી જા, વહાલો.

ગોપીઓ આવી ફરિયાદ કરે, ‘માખણ ચોર્યું તારે’,
હું હસીને કહું, ‘મારો લાલ તો ઊંઘે છે ક્યારે ક્યારે!’
મટકી ફોડી, ગાય છોડી, તોય તું લાગે નમણો,
તારાં પાપ હું ઓઢી લઉં, બસ તું મીઠું ઝૂલો…
હાલો રે હાલો…

મોંમાં તારા બ્રહ્માંડ દીઠું, એ તો મારો ભ્રમ,
મારે મન તું નાનકડો, ના દેવ, ના કોઈ ધરમ;
ભલે આખું જગત પૂજે, તું મારો ખોળો ઝાલો,
માને મન તો ઈશ્વર પણ છે બસ એક બાળ બાલો…
હાલો રે હાલો…

પરાગ કહે: જશોદાના હાલરડામાં એવું શું હશે?
કે ત્રિભુવનનો નાથ પણ ઝૂલે ઝબકે, આંખ મીંચી હસે;
જે ખોળે ઈશ્વર ઊંઘે, એ ખોળો સૌથી મોટો,
માની મમતા આગળ નમતો આખા જગનો વાલો…
હાલો રે હાલો…

– પરાગ રતનપરા