હરિવર વરસ્યા

હરિવર વરસ્યા મેઘ થઈને, ભીંજ્યું ગોકુળ ગામ,
ટીપે ટીપે ઝીલું હું તો એનું રે નામ!

સૂકા કૂવે પાણી આવ્યું, હસ્યો ખેડુ ભોળો,
ગાય ભાંભરી ગમાણે, ને નાચ્યો વાછરડો ધોળો;
ધૂળ ભીની થઈ, ને મ્હેકી ઊઠી માટી,
જાણે હરિએ ગામને બાથમાં લીધું ઝાટી;
હવે મંદિરે જવાનું શું કામ?
ટીપે ટીપે ઝીલું હું તો એનું રે નામ!

વાંસળી નહીં, આ તો નેવાંનો સૂર,
મોરપીંછ નહીં, આ મેઘધનુનો નૂર;
રાધા થઈ ગઈ આખી ભીની ધરતી,
ને ગોપીઓ થઈ નદીઓ વહેતી;
રાસ રમે છે વીજળી ઠામ ઠામ,
ટીપે ટીપે ઝીલું હું તો એનું રે નામ!

પરાગ કહે, દર્શન તો સીધાં થયાં,
પથ્થર ન પૂજ્યા, તો ય પ્રભુ મળ્યા;
ખોબો ધરું ત્યાં તો ભરાય આખો,
હરિનો પ્રસાદ છે આ, સૌ ચાખો;
ભીંજાઈ જવું, એ જ સાચા ધામ,
ટીપે ટીપે ઝીલું હું તો એનું રે નામ!

– પરાગ રતનપરા