ઘર અશ્રુનું

વિદાય વખતે
દીકરી બોલી:
‘મારે ઘેર જાઉં છું, પપ્પા.’

હું ચોંકી ગયો.
તો અત્યાર સુધી
આ કોનું ઘર હતું?

એની ઢીંગલી
કબાટમાં રહી ગઈ,
એની ચંપલ
બારણા પાસે,
ને એનું હાસ્ય
દરેક ઓરડાની ભીંતે
ચોંટી ગયેલું.

ગાડી ગઈ.
ધૂળ બેઠી.

ઘર હજી ઘર જ છે,
દીવાલો, છત, બારણાં —
બધું એમનું એમ.

ફક્ત હવે
એનું સરનામું
મારી આંખોમાં છે.

– પરાગ રતનપરા