ગલગોટા

ઓ રે ગલગોટા, તમે આટલા ઉતાવળા કાં?
સવારે ખીલીને સાંજે ખરવાની તાણ શાને મા?

હજી તો તોરણ બંધાયાં ને હજી તો ઢોલ વાગે,
હજી તો કન્યાની પીઠી ને મેંદી રંગ રાગે;
તમે મુરઝાઈ ગયા ત્યાં ઉંબરે, રે ઉંબરે…
ઓ રે ગલગોટા…

અમે ય તમારા જેવા, ઝટ ઊગીને ઝટ ઢળીએ,
કાલે હતા તે આજે ક્યાં? ને આજે, તે કાલ મળીએ?
સમયની આ નદીમાં કોણ ટકે છે, રે ટકે છે…
ઓ રે ગલગોટા…

પરાગ કહે: પણ તમે ખર્યા ત્યાં બીજ વેરી ગયા,
એક સાંજ મરીને સો સવારો સોંપી ગયા;
હસતાં ખરવું શીખવી ગયા, રે શીખવી ગયા…
ઓ રે ગલગોટા…

– પરાગ રતનપરા