ગામનો તિરંગો

નિશાળને ઓટલે ફરક્યો તિરંગો, ગામ ઊભું સલામે,
ઊઘાડા પગનાં ટાબરિયાં ગાય રે દેશને નામે.

માસ્તર દોરી ખેંચે ધીમે, ખૂલે કેસરી ફૂલ,
ધોળો રંગ તે માની સાડી, લીલો ખેતરનો મૂલ;
ચક્કર ઘૂમે ચોવીસ આરે, જેમ ઘૂમે રેંટ ગામે…
નિશાળને ઓટલે…

કોઈનો બાપ સરહદ ઉપર, કોઈનો ભાઈ ખેતરે,
કોઈની બેની રોજ નિશાળે અક્ષર નવા ચીતરે;
સૌનો પરસેવો મળીને ઊડે ધજા રે ગગને જામે…
નિશાળને ઓટલે…

પરાગ કહે: આ કાપડ નથી, આ છે કરોડો શ્વાસ,
ગરીબની ઝૂંપડીથી લઈને ઊંચા આભ લગ આશ;
પેંડો વહેંચે માસ્તર, ને મીઠાશ ભળે સૌ ધામે…
નિશાળને ઓટલે…

– પરાગ રતનપરા