એકતારો ને હું

એકતારો ને હું, હવે બે જણ રહ્યાં,
ત્રીજું તારું ગીત, જે અધૂરાં રહ્યાં.

તું ગાતી ને હું તાલ પુરાવતો, ઓસરી થઈ જતી ડાયરો,
તું હસતી ને દીવો ઝળકતો, ને મ્હેકતો માટીનો ચૂલો આખરો;
હવે તાલ પુરાવું તો હાથ ધ્રૂજે, ને સૂર ગળામાં બેસી રહ્યાં.
એકતારો ને હું…

સવારે ઊઠીને ભજન છેડું, ત્યાં તું યાદ આવે ધોધમાર,
તારું ‘રામ’ બોલવું ને મારું ‘રામ’ સાંભળવું, એ જ હતો સંસાર;
હવે ‘રામ’ બોલું તો પડઘો પણ ન પડે, શબ્દો સૂના થઈ વહ્યા.
એકતારો ને હું…

તો ય ગાઉં છું રોજ સાંજે, કે તું ક્યાંક સાંભળતી હશે,
પરાગ કહે, જે તાર તૂટ્યો, એ ઉપર જઈને ય રણકતો હશે;
એક દિ' આ તાર પણ તૂટશે, ને આપણે ફરી ભેળાં રહ્યાં.
એકતારો ને હું…

– પરાગ રતનપરા