એ વાત ન પૂછો

બસ, એ જ વાત ન પૂછો, સખી,
બાકી પૂછો તો આખું ગામ દઉં!

ચૂડલો ઉતાર્યો ત્યારે ખણક્યો’તો શું?
કુંકુમ લૂછ્યું ત્યારે કેટલું ઘસ્યું?
એ દિવસે આભ કેટલું ઝૂક્યું,
ને આંગણનું ઝાડ કેટલું રડ્યું?
એવા સવાલોને ઘડીક દૂર મૂકો,
બાકી પૂછો તો આખું ગામ દઉં!

પૂછો તો કહું કે કેમ ઊગે છે સવાર,
કેમ ચાલે છે ચૂલો, ને કેમ ઘરનો ભાર;
બાળકોની ફી, ને ખેતરનો કર,
કેમ કરી ઝીલું છું બધો સંસાર;
પણ એની છેલ્લી નજરનું ન પૂછો,
બાકી પૂછો તો આખું ગામ દઉં!

પરાગ કહે, કેટલીક વાતો તો મૌન,
ને મૌનને પૂછે, એ કેવો રે કોણ?
દીવો જેમ ઝીલે છે પવનનો ઘાવ,
એમ ઝીલે છે એ ઘાવ, ને રાખે છે ભાવ;
આંસુ તો આંખે, પણ હોઠે ન સૂઝો,
બાકી પૂછો તો આખું ગામ દઉં!

– પરાગ રતનપરા