દીકરા, શેઢો સાંભરજે

દીકરા, પરદેશ જા તો જાજે, પણ ખેતરનો શેઢો સાંભરજે,
આંબાની ડાળે બાંધેલો હીંચકો, ઝૂલતો ઝૂલતો રે તું ફરજે.

તારાં મૂળ તો આ કાળી રે માટીમાં, જેમાં તારી દાદીની રાખ,
તારા પગની પહેલી રે પગલી, ને તારા પરસેવાની સાખ;
ઊંચાં મકાનોની ઝગમગ જોઈને, આ ઝૂંપડીને ના વિસરજે.
દીકરા, પરદેશ જા તો જાજે…

વરસાદ પડે તો ફોન કરજે, આપણ સાથે ભીંજાશું,
દિવાળીએ દીવો મૂકજે ત્યાં, અમે અહીં ઝળહળાશું;
ભાષા નવી શીખજે, બેટા, પણ માની બોલીમાં રડજે.
દીકરા, પરદેશ જા તો જાજે…

પાછો આવે ત્યારે બાપ ન હોય, તો ય ખેતર તો હશે,
પરાગ કહે, એ ધૂળની ચપટી, તારે કપાળે ચડશે;
એક રે ક્યારો તો સાચવજે, ત્યાં તુલસીનો છોડ ઉછેરજે.
દીકરા, પરદેશ જા તો જાજે…

– પરાગ રતનપરા