છૂટા શેર ૯૯૨૬–૯૯૫૦

૯૯૨૬.
હવે તો ગામની શેરી ય મારું નામ ભૂલી ગઈ,
અરે, જે ઓસરી મારી, હવે ના ઓળખે પાછી.

૯૯૨૭.
હથેળીમાં તમારું નામ મેંદીથી લખી દીધું,
સમય સાથે ઉડી મેંદી, હૃદય પર નામ છે તોયે.

૯૯૨૮.
બધાં બાળક નિશાળે જાય, ટીનો ચા વહેંચે છે,
નયન એનાં નિશાળે છે, હથેળી કીટલી પકડે.

૯૯૨૯.
હજી રાધા ઉભી છે ત્યાં, કદંબે હાથ ટેકાવી,
ગયો કાનો, ગયું ગોકુળ, રહી બસ એકલી બંસી.

૯૯૩૦.
‘પરાગે’ તો ઉષાના ઝાકળે ગઝલો લખી'તી, પણ
સવારે સૂર્ય જાગ્યો, ને ગઝલ પાછી ફરી નભમાં.

૯૯૩૧.
ગરીબી દૂર કરવાનું વચન દર વર્ષ ગુંજે છે,
ગરીબો દૂર થાતા જાય, બાકી સૌ સલામત છે.

૯૯૩૨.
હવે મા નામ ભૂલી ગઈ, છતાં ઓળખ નથી ભૂલી,
મને જોતાં હજી પૂછે, ‘જમી લીધું?’ સદાની જેમ.

૯૯૩૩.
ગગન ગાજ્યું, ધરા મ્હેકી, ઝુમી ઊઠ્યાં ખળાં-ખેતર,
હવે આ ફ્લૅટમાંથી હું ફકત ગણતો રહું ટીપાં.

૯૯૩૪.
સમયના હાથમાં સઘળું, અમારા હાથમાં છે શું?
ફકત આ એક પળ, ને એ ય પાછી જાય છે ઊડી.

૯૯૩૫.
સવારે આંખ ખોલું ત્યાં, પ્રથમ જોઉં હથેળીમાં,
ખબર ઍપે પડે, કે બ્હાર તડકો છે, વરસ્યો છે?

૯૯૩૬.
‘પરાગે’ સૌ ભજન ગાયાં, અઝાનો પણ સુણી સરખી,
ખુદાને રામમાં એણે ન જોયો ભેદ કો' ઝીણો.

૯૯૩૭.
વિદેશે દીકરો, ઘરમાં સદા બેઠાં બુઢાં બે જણ,
હવે ઉત્સવ ફકત રવિવારનો બસ ફોન આવે તે.

૯૯૩૮.
નવા વર્ષે ઘટાડીશું વજન, એ ઠાઠથી કીધું,
હવે આ વર્ષ પણ પૂરું, વજન પણ બે ગણું વધ્યું.

૯૯૩૯.
અહીં ઊંચી અટારીઓ, મકાનો ગગનચુંબી છે,
અમારાં ઝૂંપડાં નીચાં, છતાં ઊંચાં હતાં હૈયાં.

૯૯૪૦.
‘પરાગે’ તો બનાવ્યું ઘર ગઝલનું, ને દિવાલો ના,
ઉઘાડાં બારણાં સૌ, આવજો જે-જે થયા થાકી.

૯૯૪૧.
હજી એની પલંગે ત્યાં, પડી છે ઢીંગલી સૂની,
ખબર ના, કે વિદાયે બેઉમાંથી કોણ રોયું'તું.

૯૯૪૨.
નવી સડકો બની'તી, ને પ્રથમ વરસાદમાં ધોવાઈ,
હવે ખાડા જ ખાડા, ને ફરી ટેન્ડર ભરાયાં છે.

૯૯૪૩.
તમે આવ્યાં ઝરૂખે, તો શરમથી ચાંદ સંતાયો,
નભે તારા કરે ચર્ચા, હતો એ ચાંદ કે આ તું?

૯૯૪૪.
પડી છે ઓસરીમાં એક ખુરશી, એ ય દાદાની,
હજી સાંજે હવા એમાં ઘડીભર બેસતી રોજે.

૯૯૪૫.
‘પરાગે’ સૌ ક્ષણો ભેગી કરી'તી જિંદગીભર, પણ
ગણી તો એક ક્ષણ સાચી, તમારી સાથમાં વીતી.

૯૯૪૬.
હતી નાની ભલે કીડી, ઉપાડે અન્નનો દાણો,
અમે મોટા ગણાતા, પણ ઉપાડ્યો ક્યાં કશો બોજો?

૯૯૪૭.
હવે શરણાઈ ક્યાં વાગે, હવે ડી.જે. ધબધબે છે,
વિદાયે દીકરી રડતી, બરાતી નાગિને નાચે.

૯૯૪૮.
વિરહની રાતમાં રોયાં, ઉશીકું એકલું સાક્ષી,
સવારે હાસ્ય ઓઢીને ગયાં કામે, ન જાણે કોઈ.

૯૯૪૯.
‘પરાગે’ જ્યાં કલમ ઝાલી, ધરી લોહી સમી શાહી,
હવે કાગળ નથી કોરો, હૃદય ધબકે બધા અક્ષર.

૯૯૫૦.
ભલે સૂકું થયું વન, ને ગયાં પાનાં બધાં, તોયે
નવી કૂંપળ કહે ધીમે, હવે ફાગણ પધારે છે.

– પરાગ રતનપરા