છૂટા શેર ૯૬૪૬–૯૬૬૫

૯૬૪૬.
ઓરડે આખા મહેકે મા તણો મીઠો વઘાર,
કોઈ ‘માસ્ટરશેફ’ પણ ના એ ઘડી શકશે કદી.

૯૬૪૭.
આજ વરસાદે લખી છે કાચ પર તારી કથા,
આંગળીથી નામ તારું ત્યાં ઉકેલું રાતભર.

૯૬૪૮.
મેં પિતાને ફોન દીધો, ને બતાવ્યું ‘ચૅટ’નું,
રોજ સો મેસેજ મોકલતા, હવે ના ઊંઘ છે.

૯૬૪૯.
ના કમળ, ના મોગરો, ના કેતકી, ના પારિજાત,
આ પરાગે બાગનાં સૌ ફૂલને ચાહ્યાં સમાં.

૯૬૫૦.
સરહદે ઊભો સિપાહી બર્ફમાં ઠરતો રહે,
એટલે આપણ ઘરે ઊંઘી શકીએ ચેનથી.

૯૬૫૧.
એક ખીંટી પર હજી લટકી રહી ઘડિયાળ ત્યાં,
જે ક્ષણે દાદા ગયા, એ ત્યાં જ થંભી તે ઘડી.

૯૬૫૨.
મેળમાં ચકડોળ, ફુગ્ગા, વાંસળી ને રમકડાં,
બે જ આના પાસ, તોયે આપણો મેળો હતો.

૯૬૫૩.
એ ગયાં, ને આંગણાનું ઝાડ પણ મૂંગું થયું,
આવતી ચકલી, ચણે પણ, ના ચહકતી ત્યાં જરી.

૯૬૫૪.
આ હવામાં ધૂમ છે, ને ઝેર છે શ્વાસે ઘણું,
તોય ફોરે છે પરાગે ફૂલ ખાતર ચોતરફ.

૯૬૫૫.
માર્ક્સ નવ્વાણું હતા, તો બાપ પૂછે: ‘એક ક્યાં?’
બાળપણ ખોયું અમે, એ ગણતરીમાં કોણ લે?

૯૬૫૬.
રેતમાં ઘર બાંધતાં, આવી ગયું મોજું ઘસી,
બાળ હસતું, ને ફરીથી ઘર બનાવે, વાહ રે!

૯૬૫૭.
બાપ-બેટો બે કિનારા, બેઉ વચ્ચે છે નદી,
સાથ ચાલ્યા જિંદગીભર, તોય મળવું ના થયું.

૯૬૫૮.
લાઇને ઊભો સવારે આઠથી હું સાંજ લગ,
જ્યાં ગયો બારી કને, ત્યાં બંધ થઈ બારી તરત.

૯૬૫૯.
ચાંદને મામા કહી, મા ખીર ખવડાવે મને,
આજ ચાંદો માત્ર ખાડા, ધૂળ ને પથ્થર થયો.

૯૬૬૦.
ઈશ, તારી પાસ માગું, એ જ માગું, એટલું:
હાથ દેનારો બનું, ના હાથ ફેલાવું કદી.

૯૬૬૧.
રાત આખી ઝૂલતું’તું પારણું, ને ગીત મા,
આજ લોરી ફોનમાંથી વાગતી, ઊંઘે ન બાળ.

૯૬૬૨.
ફૂલ ખરશે, ઝાડ સૂકાશે, બગીચો પણ જશે,
આ પરાગી ગંધ તોયે વાયરામાં સાચવી.

૯૬૬૩.
માંડવે ઢોલો ઢબૂકે, નાચતું આખું ય ગામ,
એક ખૂણે બાપ, ખાલી આંખથી જોતા વિદાય.

૯૬૬૪.
શબ્દ થાકી જાય ત્યાં તો મૌન બોલે છે ઘણું,
હોઠ બીડે ત્યાં નયન ગાતાં રહે છે ગીત સો.

૯૬૬૫.
ફૂલથી ઊડી, હવામાં, ગીતમાં, ગઝલે, પરાગ
આખરે જઈ બેસશે તો એક દિલની ડાળ પર.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૪૮૩૨–૪૯૩૧ · શેર ક્રમ ૯૬૬૬–૯૮૬૫