છૂટા શેર ૯૫૪૬–૯૫૬૫

૯૫૪૬.
તારી ગલીમાંથી હવે હું રોજ ના જાઉં, છતાં
પગ તો વળે છે એ તરફ, ને મન ઝરૂખે જઈ ઠરે.

૯૫૪૭.
માની હથેળીમાં હતો જે સ્વાદ, એ ક્યાંથી મળે?
હોટેલમાં થાળી ભરી, પણ ભૂખ ભાંગે ના કદી.

૯૫૪૮.
ભાષણ મહીં ગંગા વહે, વચને વહે છે દૂધ પણ,
નળમાં જુઓ, તો એક પણ ટીપું નથી પાણી તણું.

૯૫૪૯.
મંદિર ગયો, મસ્જિદ ગયો, ગિરજે ગયો, તીરથ ગયો,
ભીતર જરા જોયું, હતો ત્યાં ક્યારનો બેઠો ખુદા.

૯૫૫૦.
ફોરમ બની ઊડી ગયો, જ્યાં ફૂલ ખરતું ધૂળમાં,
એ મોત ક્યાં? એ તો પરાગે બીજ વાવ્યું વાયરે.

૯૫૫૧.
ગાજ્યો ગગન, ત્યાં ખેતરે નાચે ધરા, ઝૂમે સખી,
ખેડૂતની આંખે હવે મોતી ઝગે છે આશનાં.

૯૫૫૨.
ઘડિયાળ સોનાની ભલે બાંધી, સમય ના બાંધિયો,
કાંટા ફરે ને આયખું ઓછું થતું જાતું સદા.

૯૫૫૩.
ઊંચાં મકાનોમાં વસે નીચાં થયેલાં માનવી,
પડખે રહે છે કોણ, એ જાણ્યું નથી, વરસો થયાં.

૯૫૫૪.
ડૉક્ટર કહે: ‘ચિંતા ન કર’, ને ટેસ્ટની યાદી ધરે,
રોગે ન માર્યો, મોતનું કારણ હતું બિલ આખરે.

૯૫૫૫.
રાધા રડી, ખારું થયું જમુના તણું પાણી બધું,
મથુરા ગયો મોહન, પછી સૂનાં થયાં વન-ઉપવનો.

૯૫૫૬.
ભૂલી જતી ચશ્માં બધે, હું રોજ શોધી આપતો,
ચાલીસ વરસો એ જ રમતે સાથ અમને સાચવે.

૯૫૫૭.
ભમરો ફરે છે ફૂલ પર, ને પાંખડી ઝૂલે બધી,
ફળ કેમ આવ્યું, એ જ જાણે આ પરાગ જ એકલો.

૯૫૫૮.
ટપરી ઉપર કપ ધોઈને, ત્યાં છોટુ ઊભો તાકતો,
સામે ગલીમાં સ્કૂલબસમાં જાય એના જેવડા.

૯૫૫૯.
ભેગું કરી લીધું ઘણું, ગણતો ગયો રાતો સુધી,
છેલ્લે ગયો ત્યારે હતી ખાલી હથેળી, વાહ રે!

૯૫૬૦.
આવે ભલે મધરાતમાં, ખખડાવતો આ બારણું,
એ દોસ્ત છે, બાકી બધા તો ફોન-સંપર્કો જ છે.

૯૫૬૧.
નવરાતમાં ગામે ગલી ગરબે રમે, ઢોલક ઢબૂક,
આજે ટિકિટના પાસ ને ‘ડીજે’ તણો ઘોંઘાટ છે.

૯૫૬૨.
શબ્દો ઘણા, ભાષા ઘણી, તો યે ન બોલાયું કશું,
એ આંસુએ આખી કથા કીધી હતી મૂંગા રહી.

૯૫૬૩.
પરદેશમાં ડૉલર ઘણા, ગાડી ઘણી, સુખ છે ઘણું,
પણ ગામની એ ધૂળ જેવું સુખ ન મળતું ક્યાંય ત્યાં.

૯૫૬૪.
માળી ગયો, ને બાગ પણ સૂકો થયો, વેરાન થઈ,
તો યે પરાગે વાયરે ફૂલો ઉગાડ્યાં ચોતરફ.

૯૫૬૫.
‘મમ્મી’ કહે છે દીકરો, ‘મા’ શબ્દ ભૂલ્યો ક્યારનો,
તો યે પડે જ્યાં ઠેસ, ત્યાં મોંથી સરે ‘ઓ મા!’ હજી.

– પરાગ રતનપરા