છૂટા શેર ૯૫૦૬–૯૫૨૫

૯૫૦૬.
હતી મા તો હતું ઘર, ને હતાં ઘરમાં બધાં રાજી,
ગયાં બા, ને હવે ઘરમાં ઉદાસી ઈંટ ચૂનામાં.

૯૫૦૭.
ઝરે વરસાદ ને માટી મહેકે આંગણે ત્યારે,
ખિસે કાગળ તણી હોડી, ફરી દોડી જતું બચપણ.

૯૫૦૮.
કચેરીમાં જઉં તો ‘કાલ આવો’ સાંભળું રોજે,
હવે એ ‘કાલ’ની રાહે જવાની પણ ગુમાવી મેં.

૯૫૦૯.
તમે આવ્યાં, ઝરૂખે ગુલમહોરો મ્હોરવા લાગ્યા,
ગયાં, તો ડાળ પર ઝૂલે ઉદાસી પાનખર થઈને.

૯૫૧૦.
પરાગે ફૂલને છોડ્યું, હવાએ સાથ આપ્યો, પણ
વતનની ડાળનું સપનું હજી આવ્યા કરે રાતે.

૯૫૧૧.
હવે ઘૂંટણ દુખે, ને દાદરો પર્વત સમો લાગે,
જુવાનીમાં હિમાલય પણ હતો નાનો અગાશી શો.

૯૫૧૨.
સવારે આરતી ગાતા, બપોરે લાંચ લેતા એ,
પછી ગંગાજળે ધોતા બધાં પાપો સરેસાંજે.

૯૫૧૩.
નદીએ પથ્થરોને ગોળ કીધા, ના કશું બોલી,
અમે તો ટાંકણું ઠોકી, ઘડી ના એક પણ મૂરત.

૯૫૧૪.
હતો જિગરી, અમે સાથે હતા ચડતા કદી આંબે,
ગયો એ, તો હવે આંબે ય ફળ મીઠાં ન લાગે છે.

૯૫૧૫.
ઘરે ગાડી, ઘરે નોકર, ઘરે ઝુમ્મર, ઘરે સઘળું,
નથી બસ એક ઘરવાળું, બધા મોબાઇલે ગુમસુમ.

૯૫૧૬.
હતી મીરાં, હતો રસ્તો, હતો તંબૂર હાથોમાં,
ન રાણો, ના મહેલો ત્યાં, હતો બસ શ્યામ આંખોમાં.

૯૫૧૭.
પરાગે વાયરે બેસી ભ્રમણ કીધું ઘણા દેશે,
છતાં માટી વતનની તો હજી એને વહાલી છે.

૯૫૧૮.
હસે બાળક જરા ઝીણું, ઝગે ઘર, આંગણું આખું,
રડે, તો રાતભર મા જાગતી, ને બાપ પણ જાગે.

૯૫૧૯.
રણે દોડે હરણ પ્યાસું, ઝળકતાં ઝાંઝવાં પાછળ,
અમે પણ જિંદગીભર દોડતા ‘સુખ’ નામના પાછળ.

૯૫૨૦.
અરીસે એક ધોળો વાળ દેખાયો સવારે, ને
જુવાનીએ ભરી બેગો, ખડી ઝાંપે વિદાયે છે.

૯૫૨૧.
ઘણી વાતો કરી, તો પણ ન સમજી એ જરી સરખું,
અને બસ એક ચુપકીથી બધી વાતો કહી દીધી.

૯૫૨૨.
સભામાં ગર્જના: ‘ઘરનો ધણી છું હું, ધણી છું હું!’
ઘરે જઈને કહે, ‘હા જી’, અને વાસણ ઘસે રાતે.

૯૫૨૩.
ગયો તીરથ, ગયો કાશી, ગયો મક્કા, ગયો સઘળે,
હતો ઈશ્વર ઘરે ઊભો, અમારી મા બનીને ત્યાં.

૯૫૨૪.
નથી ગ્રંથો, નથી મંચો, નથી માળા, નથી તાળી,
પરાગે તો હવાના કાનમાં બસ ગીત ગાયાં છે.

૯૫૨૫.
નગરના ફ્લેટમાં બારી ઉઘાડું તો ય દીવાલો,
હતું ગામે ઉઘાડું આભ, ખુલ્લી ઓસરી આખી.

– પરાગ રતનપરા