છૂટા શેર ૯૪૪૬–૯૪૬૫

૯૪૪૬.
હજારો હતા, પણ નથી એક અંગત,
હવે ભીડમાં હું ય ખોવાઈ બેઠો.

૯૪૪૭.
પરાગે સુગંધી ઉડાડી બધે, ને
ખરી ડાળથી, તોય હસતો હતો એ.

૯૪૪૮.
રડી હોય તોયે ન જાણે કશું તું,
હસીને જ ભાણું ભરે મા સદાયે.

૯૪૪૯.
સવારે ગયો, તો હતો ‘લંચ’ પર ત્યાં,
ગયો સાંજના, તો ‘ફરી આવજો, ભાઈ’.

૯૪૫૦.
તમે ગામ છોડ્યું, ગલી પણ રડે છે,
હજી ગોખલે દીવડો ઝળહળે છે.

૯૪૫૧.
ભ્રમર ગુંજતો, ને કળી પણ હસે છે,
પરાગે વસંતે નવું ગીત ગાયું.

૯૪૫૨.
નમાજે, ભજનમાં, હતો એ જ ઈશ્વર,
જુદાં નામ, પણ એક સરખી નજર છે.

૯૪૫૩.
ઝરે મેહ, ને મ્હેકતી સીમ આખી,
હવે ખેડુ ગાતો, હળે બળદ ચાલે.

૯૪૫૪.
સવારે છ ગોળી, પછી સાંજ પાછી,
હવે ઉંમરે બસ દવાઓ જ ખાવી.

૯૪૫૫.
પરાગે ચમનને સજાવ્યું સદાયે,
હવે પાનખરમાં હસે એ ફરીથી.

૯૪૫૬.
નગરમાં ધુમાડો, ઘણો શોર, ગાડી,
અને શ્વાસ લેવા નથી ક્યાંય જગ્યા.

૯૪૫૭.
તને પત્ર લખવા ઘણો રાત જાગ્યો,
હતો એક અક્ષર, હતી એક ઝાકળ.

૯૪૫૮.
વિવાહે હતો ઠાઠ, ઝગમગ, ધમાકો,
પછી દસ વરસ લગ ઉધારી ભરી’તી.

૯૪૫૯.
પરાગે કળીને ન તોડી કદીયે,
વહી એ હવા સાથ, વેરી સુગંધી.

૯૪૬૦.
અરીસો કદી જૂઠ ના બોલતો’તો,
હવે ફિલ્ટરે એ ય સુંદર બનાવે.

૯૪૬૧.
હતાં ઢોલ, ઝાંઝર, હતાં રાસ, ગરબા,
હવે ગાજતાં સ્પીકરો, કાન ફાટે.

૯૪૬૨.
ચિતાએ બધું ‘હું’પણું ભસ્મ કીધું,
બચી રાખ ચપટી, ભળી એ હવામાં.

૯૪૬૩.
પરાગે કહી વાત બસ એક સીધી:
હસો ખૂબ, મ્હેકો, ખરો તોય હસતાં.

૯૪૬૪.
વળાવી સુતાને, ઘરે સાંજ આવી,
હવે ઢીંગલી એકલી ખાટલે છે.

૯૪૬૫.
ફરી બીજ વાવો, ભલે ઘોર આંધી,
ધરા માવડી છે, ઉગાડે જ પાછી.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૪૭૩૨–૪૮૩૧ · શેર ક્રમ ૯૪૬૬–૯૬૬૫