છૂટા શેર ૮૭૬૬–૮૮૦૫

૮૭૬૬.
ઘરે બાપ ઘરડા, વસે દૂર બેટો,
વરસમાં મળે એક દી એ દિવાળી.

૮૭૬૭.
નદી સાગરે જઈ ભળી, નામ ખોયું,
હવે એ જ પાણી, હવે એ જ દરિયો.

૮૭૬૮.
કદી પ્રેમપત્રો, કદી ફૂલ ગજરા,
હવે સ્ક્રીનમાં લાલ દિલ, એ જ ગજરો.

૮૭૬૯.
પિતા બોલતા ના, સહેતા ઘણું સૌ,
ખભે ઘર ઉપાડી, હસી ચૂપ ચાલે.

૮૭૭૦.
પરાગે સુગંધે લખી'તી ગઝલ જે,
હવા બાગ બાગે ગવાડી રહી છે.

૮૭૭૧.
કરે રાતપાળી, દિવસ ઊંઘમાં જાય,
નથી ઊગતો સૂર્ય દીઠો કદી પણ.

૮૭૭૨.
દહેજે ઘણાં સાધનો, ફ્રીજ, ગાડી,
અને દીકરીનું ન પૂછ્યું કશું યે.

૮૭૭૩.
ભલે ધૂળ ચોંટી, ભલે ઘાવ પગમાં,
રમી બાળપણ એ જ ધરતી ઉપર તો.

૮૭૭૪.
કરમ કર, ફળોની ન રાખીશ આશા,
કહે કૃષ્ણ, પણ આપણે ભાવ પૂછ્યા.

૮૭૭૫.
પરાગે નિહાળ્યું, ખરે ફૂલ જ્યારે,
ધરા ખોળલે લઈ હસી જેમ માતા.

૮૭૭૬.
ઉપર ટોચ પરથી બધા લોક ઝીણા,
હતી મા જ ત્યાં, જે રહી એ જ મોટી.

૮૭૭૭.
ઘણું બોલવું, એ નથી જ્ઞાન સાચું,
ભરેલો ઘડો ના છલકતો, સમજ તું.

૮૭૭૮.
વિદાયે સરકતી રહી રેલગાડી,
હજી હાથ ઊંચો, હજી આંખ ભીની.

૮૭૭૯.
હતી કાગળે, પણ કલમમાં ન શાહી,
હતી વાત મનમાં, ન હિંમત હતી, દોસ્ત.

૮૭૮૦.
પરાગે લખી સાંજ ઢળતી ગઝલમાં,
થયો સૂર્ય પણ લાલ, શરમાઈ ડૂબ્યો.

૮૭૮૧.
નવાં વસ્ત્ર મેલાં થયાં, મા લડી ત્યાં,
છતાં ત્યાં જ ખીલ્યું હતું બાળપણ સૌ.

૮૭૮૨.
સવારે ધરે ચા, હસે મા મજાનું,
હવે ચા ય ઠંડી, હવે ઘર ય સૂનું.

૮૭૮૩.
પડી વીજ, ને ઝાડ ઊભું અડીખમ,
દઝાયું ભલે, પાન આવ્યાં ફરીથી.

૮૭૮૪.
ભલે ઝૂંપડી, પણ મળે છાશ પીવા,
અને મૉલમાં જળ મળે ભાવ દઈને.

૮૭૮૫.
પરાગે ધરી મ્હેક, ના દામ માગ્યા,
હવા ત્યાં નમી, ને સલામી ભરી એ.

૮૭૮૬.
ઝરે દીપ, ઝળહળ થયું આંગણું સૌ,
છતાં ઝૂંપડી ત્યાં રહી સાવ કાળી.

૮૭૮૭.
રહી ફોનમાં બેટરી દસ ટકા, ત્યાં
થયું: શ્વાસ ખૂટ્યા, હવે મોત પાસે.

૮૭૮૮.
હતી રાખડી ભાઈના હાથ પીળી,
વસે દૂર, પણ દોર છૂટ્યો નથી એ.

૮૭૮૯.
ઘણા ઘેરતાં વાદળો ગામ માથે,
છતાં એક ટીપું પડે ના, દગો દે.

૮૭૯૦.
પરાગે ભ્રમરને ઘણું મધ ધરી, ને
પછી એકલો એ હવામાં ભળી ગ્યો.

૮૭૯૧.
નગરના મિનારા અડે આભને પણ,
નથી દેખતા કોઈ તારા અહીંથી.

૮૭૯૨.
ખુદાને ગલી ને ગલી શોધતો'તો,
હતો દ્વાર પર એ જ, મેં ના પિછાણ્યો.

૮૭૯૩.
હજી સાંજના બેઉ ચાલે બગીચે,
ભલે ચાલ ધીમી, પરોવેલ હાથે.

૮૭૯૪.
તપે આગમાં, તો ઝળકતું કનક છે,
તપે દુઃખમાં જે, ખરો એ જ માણસ.

૮૭૯૫.
પરાગે પવનને ધરી મ્હેક સઘળી,
ન રાખી જરા યે, હતી એ ફકીરી.

૮૭૯૬.
હતું પુસ્તકો ચાહવાનું સપન, પણ
હવે ઈંટ માથે, નિશાળે ન જાતી.

૮૭૯૭.
અસત્યો ભલે દોડતાં આગળે સૌ,
છતાં સત્ય ધીમે પહોંચે ઠરીને.

૮૭૯૮.
હજી પુસ્તકે છે ગુલાબી નિશાની,
હજી એ જ ભીની, અધૂરી કહાણી.

૮૭૯૯.
હતું બાળપણ ફૂલ, યૌવન ઉનાળો,
હવે પાનખર, ને નિરાંતે હસું છું.

૮૮૦૦.
પરાગે ગઝલ જે લખી તે ગમી સૌ,
છતાં ના ખરીદ્યું કશું એ સભાએ.

૮૮૦૧.
શમા પર પતંગો બળી જાય હસતો,
નથી આગ પકડી, છતાં રાખ થઈ ગ્યા.

૮૮૦૨.
કુહાડી કને લાકડાનો જ હાથો,
વને વૃક્ષ રડતાં, 'અમારા જ ઘાતી!'

૮૮૦૩.
નગર ઊંઘતું, એક ચોકી કરે એ,
પગારે મળે ગાળ, ને ઊંઘ ઓછી.

૮૮૦૪.
ઘરે દીકરી છે, ઝરણ શું હસે છે,
વળાવી, હવે ઘર મહીં મૌન ઊંડું.

૮૮૦૫.
પરાગે ગઝલમાં વિતાવ્યો સમય સૌ,
કફનમાં ય ખિસ્સું નથી, એ ખબર છે.

– પરાગ રતનપરા