છૂટા શેર ૮૪૬૬–૮૫૦૭

૮૪૬૬.
આયનો પૂછે મને કે: ‘આટલાં વર્ષો પછી,
તોય તું ખુદને હજી ક્યાં ઓળખે છે આજ પણ?’

૮૪૬૭.
બા નથી, તો ઓસરીનો હીંચકો પણ ચૂપ છે,
રોજ સાંજે તોય એના કડકડાટે બા મળે.

૮૪૬૮.
ગામ છોડ્યું, ને પિતાએ સાથ દીધું પોટલું,
આજ ખોલું તો મળે છે ધૂળ ને બે આંસુડાં.

૮૪૬૯.
ફોનમાં હજ્જાર મિત્રો, સ્ક્રીન આખો ઝળહળે,
ને ખરે ટાણે મળે ના, પૂછનારો ‘કેમ છો?’

૮૪૭૦.
બાપના ખિસ્સે કદી કાણું હતું, જાણ્યું નહીં,
તોય સપનાં પૂરતા’તા, બાપ એવા જાદુગર.

૮૪૭૧.
ચાંદ પણ ઝાંખો પડે છે ઝૂંપડીના ઓટલે,
પેટ ભૂખ્યું હોય, તો કોને ગમે છે ચાંદની?

૮૪૭૨.
વોટ આપ્યો’તો, કહે: ‘રસ્તા બનાવીશું નવા’,
ગામમાં ખાડા જ, પણ ઊંચી હવેલી એમની.

૮૪૭૩.
દીકરી ગઈ સાસરે, ઘર સાવ મોટું થઈ ગયું,
એક ખૂણામાં હજી પણ ઢીંગલી બેઠી રહી.

૮૪૭૪.
કેટલું ચાલ્યો, છતાં હું, મંઝિલો ના સાંપડી,
જિંદગીનો માર્ગ સાચે ગોળ ચકરાવો હતો.

૮૪૭૫.
વૃક્ષ કાપી, ને બનાવ્યું બારણું મેં ઘર તણું,
રાતભર એ બારણું ચર ચર કરી રોયા કરે.

૮૪૭૬.
પાંદડું ખરતાં ય ડાળી ચૂપ થઈ જોતી રહી,
કોઈ જાતું હોય ત્યારે શબ્દ પણ ખૂટી પડે.

૮૪૭૭.
આંગળી ઝાલી ચલાવ્યો જે પિતાએ આંગણે,
આજ એ પોતે બને છે લાકડી એ બાપની.

૮૪૭૮.
સૂર્ય સામે જોઈને તો ઝાકળ હસે છે સદા,
જાણતું’તું કે ઘડીમાં એ જ ઊડી જાય છે.

૮૪૭૯.
મંદિરે ઘંટારવો ને બ્હાર ભિક્ષુક ટળવળે,
દેવ પણ મૂંઝાય: કોનું સાંભળું હું આજ તો?

૮૪૮૦.
માનવી માગે ઘણું, ને આપતી સઘળું ધરા,
તોય ખાલી હાથમાં એના કટોરો હોય છે.

૮૪૮૧.
બાળપણમાં ચોપડીમાં દોરતાં’તાં જે કમળ,
આજ ઊભો કીચડે, ના એક પણ દેખાય ત્યાં.

૮૪૮૨.
ચાંદની આખી ઢળી’તી આપણા એ ઓટલે,
ને ગલીનો દીવડો તો ખાર ખાતો રાતભર.

૮૪૮૩.
રોજ એ પરદેશથી પૂછે: ‘જમી કે, મા, નહીં?’
મા જમે ના, બસ પછી એ ફોનને ચૂમી લિયે.

૮૪૮૪.
ટ્રેનની બારી થકી જોયું, બધું દોડ્યા કરે,
એક હું સ્થિર, ને બધું જાણે મને છોડી જતું.

૮૪૮૫.
એક પરપોટો હવામાં ઊડતો ફૂટી ગયો,
ના પરાગે, એ ગઝલ તો આ હવાએ ગાઈ’તી.

૮૪૮૬.
નામ પથ્થર પર લખાવ્યું, ને ગયા એ શાનથી,
ચાર ચોમાસાં ગયાં, ને પથ્થરો છે નામ વિણ.

૮૪૮૭.
ઊંઘમાં બાળક હસે, ને મા કહે: ‘દેવો હસે’,
કેટલી સાચી હશે, એ બા તણી આ માન્યતા!

૮૪૮૮.
આંખમાં તારી છુપાયું એક ઝરણું ક્યારનું,
હું ય પ્યાસો આ કિનારે, તું જરા છલકાય તો.

૮૪૮૯.
ઝૂંપડીમાં ભૂખ સૂતી, બંગલામાં જાગરણ,
એકને રોટી મળે ના, એકને ના ઊંઘ પણ.

૮૪૯૦.
સાંજ ટાણે એકલો હું સાગરે બેઠો હતો,
એક મોજું આવતું ને ‘આવજો’ બોલી જતું.

૮૪૯૧.
રાતના નક્કી કરું: ‘કાલે સવારે દોડવું’,
ને સવારે ઊંઘ સાથે સૌ ઇરાદા પોઢતા.

૮૪૯૨.
હોટલોમાં ખૂબ ખાધું, લાખ પૈસા વેરિયા,
સ્વાદ ના એવો કશે, જે બા તણા ડબ્બે હતો.

૮૪૯૩.
મંદિરોમાં, મસ્જિદોમાં, દૂર શોધ્યો રામ મેં,
આંખ મીંચી જ્યાં જરા, તો શ્વાસમાં બેઠો હતો.

૮૪૯૪.
બા નથી, ત્યારે ગણું ઘરનાં બધાં કામો હવે,
એકલી કરતી હતી, ને થાક ના દેખાડતી.

૮૪૯૫.
ફૂલનાં થાતાં વખાણો, ને ભ્રમરનાં ગાન પણ,
ને પરાગે મ્હેક થઈને ઊડવું બસ વાયરે.

૮૪૯૬.
ટેકરીએ સૂર્ય ઢળતો, ને બધા સેલ્ફી લિયે,
સૂર્ય પૂછે: ‘કોઈ તો મારી તરફ જોશો ખરા?’

૮૪૯૭.
ભીડમાં ખોવાઈ જાતાં, બાળ રોતું ત્યાં હતું,
એ જ ટોળે મા મળી, ને ભીડ આખી ઓગળી.

૮૪૯૮.
ખેડુએ આકાશ સામે હાથ જોડ્યા રાતભર,
ને સવારે મેઘ આવ્યો, ખેતરો સૌ ઝળહળે.

૮૪૯૯.
તું નથી, તો ઓરડાનો આયનો ઝાંખો થયો,
એ ય તારો ચાંદલો શોધ્યા કરે છે રાતભર.

૮૫૦૦.
ચાર ખભ્ભા, ‘રામ બોલો’, ને ધુમાડો આભમાં,
જિંદગીનો સાર બસ, આ એક પળમાં ઊઘડે.

૮૫૦૧.
લગ્નમાં સો વાનગી, ને ડ્રોન ઊડે આભમાં,
દીકરીનો બાપ ખૂણે ચૂપ, ગણતો વ્યાજ બસ.

૮૫૦૨.
શબ્દ ખૂટ્યા, ત્યાં પરાગે મૌન ઓઢ્યું રાતભર,
ને સવારે એ જ મૌને, એક ઊગી ગઈ ગઝલ.

૮૫૦૩.
ફ્લૅટ મારો આભમાં, ને પગ તળે માટી નથી,
આ પ્રગતિ છે કે પછી છૂટી ગયાં છે મૂળ સૌ?

૮૫૦૪.
છાપરું ટપકે બધે, બા વાડકા મૂકી દિયે,
ટપ ટપાટપ રાતભર, ઘરમાં જ ગીતો ગુંજતાં.

૮૫૦૫.
રાત હો મધરાત, તોયે ફોન ઝટ જે ઊંચકે,
એ જ સાચો દોસ્ત, બીજા સૌ હશે બસ ઓળખો.

૮૫૦૬.
બાપ ઓછું બોલતા, ને આંસુ ખાળી રાખતા,
એ ગયા ત્યારે સમજ્યો: મૌનમાં શું શું હતું.

૮૫૦૭.
આ પરાગે ફૂલની સાથે ખરી જાવું નથી,
બીજ થઈ ધરતી મહીં સૂવું, પછી ઊગ્યા કરું.

– પરાગ રતનપરા