છૂટા શેર ૮૪૪૬–૮૪૬૫

૮૪૪૬.
કલમ જ્યાં ઉપાડી, ઉદાસી હસી,
કહે: ‘લે, મને પણ ગઝલ કર હવે.’
૮૪૪૭.
ઘરે ડાળ પર કાગડો બોલતો,
હવે કોણ આવે? ગયા સૌ પરે.
૮૪૪૮.
નવો ફોન આવ્યો ઉધારે ઘરે,
હવે ફોન છલકે, બચત ઓગળી.
૮૪૪૯.
તમે જ્યાં પધાર્યાં, ઉજાસ્યું ભવન,
હસી ઓસરી, મ્હેક ફેલી બધે.
૮૪૫૦.
પરાગે સુગંધી વહેંચી બધે,
ન સોદો, ન ગણતર, ન લેખાં કશાં.
૮૪૫૧.
દહીં-સાકરે મા વળાવે મને,
વિદેશે હજી એ જ ગળપણ મુખે.
૮૪૫૨.
પચાસે અમે સાથ બેઠા ફરી,
તરત ઓટલે બાળપણ જાગિયું.
૮૪૫૩.
બજારે ઘરેથી ગયાં બે જણાં,
ભરી બૅગ, ખાલી થયું પર્સ સાવ.
૮૪૫૪.
ઘટા ગાજતી, મોર ગાતો વને,
સુણી ઢેલ ત્યાં ઝૂમતી ડાળ પર.
૮૪૫૫.
પરાગે ગઝલને ધરી ફૂલ પર,
હવે ભ્રમર ગાતા ગઝલ એ સદા.
૮૪૫૬.
નમાવ્યું જરા શીશ, દર્શન થયાં,
હતો આયનો, ને હતો હું જ ત્યાં.
૮૪૫૭.
કબર પર હસી એક નાની કળી,
મરણમાં ય જીવન ધબકતું હતું.
૮૪૫૮.
દબાવ્યાં ઘણાં બટન, ફોને કલાક,
છતાં કોઈ માણસ ન આવ્યો કદી.
૮૪૫૯.
તને ભૂલવા રોજ કોશિશ કરું,
છતાં એ જ કોશિશ તને સાંભરે.
૮૪૬૦.
વળે ગાય ઘેરે, ઉડે ધૂળ ત્યાં,
ધરાએ ધરી ધૂળની ઓઢણી.
૮૪૬૧.
પિતા બોલતા ના, સહી લે બધું,
ગયા, તો સમજ્યો: હતું મૌન શું!
૮૪૬૨.
સુકાયા નળો, ટૅન્કરો ગામમાં,
ખડા ડોલ લઈ લોક ઝઘડે સદા.
૮૪૬૩.
ટપાલી હતો, ને હતી રાહ પણ,
હવે સ્ક્રીનમાં ક્યાં ધડક એ રહી?
૮૪૬૪.
હતી બા, હતી ચાંદની રાતડી,
હતી વારતામાં પરી ને પરી.
૮૪૬૫.
ગઝલ એટલે આંખની વાત છે,
કહી ના શકો, એ લખાતું રહે.
– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૪૨૩૨–૪૩૩૧ · શેર ક્રમ ૮૪૬૬–૮૬૬૫