છૂટા શેર ૮૨૪૧–૮૨૬૫

૮૨૪૧.
સમંદરના કિનારે રેતનું ઘર બાંધતાં'તાં જે,
હવે એ બાળકો મોટા, ભરે હપ્તા મકાનોના.

૮૨૪૨.
તમે આવો, ન આવો, પણ ઝરૂખે રોજ દીવો છે,
ભલે દીવેલ ઓછું, પણ પ્રતીક્ષા તો સદા ભરપૂર.

૮૨૪૩.
ઘણાં મ્હોરાં પહેરીને ફરે છે લોક મેળામાં,
પછી ઘરમાં અરીસાથી બધા પોતે જ ડરતા'તા.

૮૨૪૪.
ભણે છે છોકરી, તો સાત પેઢી ઝળહળી ઊઠે,
અભણ જો રાખશો, ચૂલે, ધુમાડામાં જ ખોવાશે.

૮૨૪૫.
નથી ભય રાજનો, ના લાજ, ના મ્હેલો તણી માયા,
હવે મીરાં કને બસ એકતારો, ને રટણ એનું.

૮૨૪૬.
નવી ગાડી, નવું ઘર, ને નવાં કપડાં, નવાં જૂતાં,
છતાં મન એ જ જૂનું, ને ભરેલું વેરઝેરોથી.

૮૨૪૭.
કલમ લીધી ગઝલ લખવા, અને આંખો ઝરી ઊઠી,
થયો એ શેર, ને આજે હજી પણ સાવ ભીનો છે.

૮૨૪૮.
પરાગે ફૂલને છોડી, ઘણાં ઉપવન ભ્રમણ કીધાં,
છતાં સૌથી મધુર લાગી વતનની ડાળની છાયા.

૮૨૪૯.
ઢળે છે સાંજ, ને ગાયો ઘરે આવે, ગલી ગાજે,
હવે રસ્તે ભટકતી ગાય, ખાતી પ્લાસ્ટિકો સઘળાં.

૮૨૫૦.
તમે જ્યાં હાથ ઝાલ્યો'તો, હજી કંકણ રણકતું ત્યાં,
ગયાં વરસો, ગયા તમ પણ, રહી ગ્યો સ્પર્શ કાંડામાં.

૮૨૫૧.
મળે છે ઑનલાઇન સૌ, ભલે ચંપલ, ભલે દુલ્હન,
નથી મળતું હજી ત્યાં માવડીનું હેત, ઓ ભઈલા.

૮૨૫૨.
સમય થોભે નહીં ક્ષણ પણ, ભલે રાજા, ભલે બાવો,
અમર એ, જે પળેપળને ભરી જીવી ગયા સાચે.

૮૨૫૩.
ગયો'તો સરહદે હસતો, હવે પાછો તિરંગામાં,
ખભો દઈને પિતાએ ગામને બોલ્યા: ‘નહીં રડજો.’

૮૨૫૪.
કદી પાટા વચોવચ પણ ઉગે છે ફૂલ નાનું એક,
નથી ડર ટ્રેનનો એને, હવામાં ઝૂમવું ગમતું.

૮૨૫૫.
હજી માળે પિતાનો એ પટારો એમનો એમ જ,
ઉઘાડું તો મહક આવે, હજી પણ ત્યાં પિતાજીની.

૮૨૫૬.
લગાડી આગ ટોળાએ, બળી બે ઝૂંપડી સાથે,
ધુમાડો બેઉનો ઊંચે ગયો, પણ રંગ એક જ'તો.

૮૨૫૭.
તમે બસમાં, અને હું પણ ખડો'તો એ જ ભીડે ત્યાં,
તમારું સ્ટૉપ આવ્યું, ત્યાં જ મારી જિંદગી થંભી.

૮૨૫૮.
તળાવે પાળ પર બેઠો, ધરી છે ધ્યાનની મુદ્રા,
ઝડપતાં માછલી, બગલા-ભગતની પોલ ખૂલી ગઈ!

૮૨૫૯.
ઘટા ઘેરાઈ, ગાજ્યો મેઘ, વનમાં મોર થનગનતા,
સખી, પરદેશમાં સાજન, નયન મારાં ઝરે ઝરમર.

૮૨૬૦.
પડોશીનું ન જાણું નામ, ને છે ભીંત એક જ, ભઈ,
છતાં એ શું જમે છે રોજ, એ રીલ્સે નિહાળું છું!

૮૨૬૧.
ગયો કાશી, ગયો મક્કા, ગયો જાત્રા ઘણી કરવા,
ઘરે મા-બાપ, એ તીરથ ન જોયું મેં કદી પાસે.

૮૨૬૨.
હથેળી પર લખેલું નામ તારું ધોઈ નાખ્યું મેં,
છતાં રેખા બની બેઠું, હવે ભાગ્યે લખાયું છે.

૮૨૬૩.
સવારે મોગરા વેચે, ઉઘાડા પગ, ગલીઓમાં,
બધાંને મ્હેક આપે, તોય એની ચોટલી કોરી.

૮૨૬૪.
મકાનો તો ઘણાં બાંધ્યાં, નથી બાંધ્યું કદી ઘર, ભઈ,
હતું ઘર ગામમાં, જ્યાં ઓટલે બા રાહ જોતી'તી.

૮૨૬૫.
ઘડો ફૂટ્યો, બધું પાણી નદીનું થઈ ગયું પાછું,
હતો ક્યાં ભેદ ઘટ-જળનો? હતો ઘટ નામનો પરદો.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૪૧૩૨–૪૨૩૧ · શેર ક્રમ ૮૨૬૬–૮૪૬૫