છૂટા શેર ૭૯૫૯–૭૯૬૮

૭૯૫૯.
નદી ધોતી રહી સૌનાં વસન, પોતે ભલે મેલી,
છતાં પૂજે નગર એને, કહી માતા, ભરી થાળી.

૭૯૬૦.
હજારો દેવ મંદિરમાં, હજારો તીર્થ દુનિયામાં,
નથી એ ક્યાંય, જે ઈશ્વર મળે છે માતને ખોળે.

૭૯૬૧.
સમંદર સાવ ખારો છે, નદી એ જાણતી’તી પણ,
હૃદય ભોળું હતું, પૂછ્યા વિના દોડી, થયું અર્પણ.

૭૯૬૨.
હજારો લોક જમતા’તા, ન જાણે કોણ વરરાજા,
છતાં સૌ ભોજને બોલ્યા: ‘જરા ઓછી હતી મીઠાઈ.’

૭૯૬૩.
કદી ઉપવન, કદી ડાળી, કદી ધૂળે, કદી વાયે,
પરાગ જ મ્હેક વેરે છે, નથી એ ક્યાંય રોકાતો.

૭૯૬૪.
જુવાની ઓસરી ગઈ ને બુઢાપો આંગણે ઊભો,
હતો જે જોશ પગમાં, એ જ ધીમી લાકડી આજે.

૭૯૬૫.
ફકીરે હાથ લંબાવ્યો, ખુદાએ આભ દઈ દીધું,
છતાં ખાલી રહી ઝોળી, ગરીબોને બધું દીધું.

૭૯૬૬.
તને મેં પત્ર લખ્યો’તો, હજી ના મોકલી શક્યો,
હૃદય આખું ઉતાર્યું’તું, કવર નાનું થયું એને.

૭૯૬૭.
નથી મા, તોય સ્વેટર એ હજી ઓઢું શિયાળે હું,
ઘસાયું ઊન, પણ એનું ભરેલું હેત ના ઘસતું.

૭૯૬૮.
હતી ગામે નદી, પીપળ, હતી ગાયો, હતા ગોવાળ,
હવે ત્યાં ધૂળ ઊડે છે, ઉદાસી ઓટલા સૂના.

– પરાગ રતનપરા