છૂટા શેર ૭૪૧૬–૭૪૬૫

૭૪૧૬.
નગરમાં ઝગારા ઘણા છે, છતાં
તળે ઝાડના એક ભૂખ્યો રડે.
૭૪૧૭.
તમે ફોન પર ‘ઠીક છું’ બોલિયાં,
છુપાયું હતું સાદમાં ડૂસકું.
૭૪૧૮.
પરાગે ભલે ડાળ છોડી, છતાં
હજી ડાળ પર મ્હેક ઝૂલ્યા કરે.
૭૪૧૯.
હતું ગામ નાનું, હતા સૌ સગા,
નગર લાખનું, એક પણ ના સગું.
૭૪૨૦.
ભલે છત નથી, ના દિવાલો હવે,
હૃદયમાં હજી એક દીવો બળે.
૭૪૨૧.
ઘણી વાર બા રોટલી શેકતી,
બધાંને ધરી, ભૂખ પીતી રહી.
૭૪૨૨.
હવે આંગણે કોઈ રમતું નથી,
અને હીંચકો એકલો ઝૂલતો.
૭૪૨૩.
પરાગે ગઝલને ઉછેરી, છતાં
ગઝલમાં હવે હું નથી ક્યાંય પણ.
૭૪૨૪.
ઝરે મેઘ ચોપાસ, ભીંજે બધું,
હૃદય એક કોરું રહી જાય છે.
૭૪૨૫.
ખનક ઝાંઝરીની ગલીમાં હતી,
હજી એ ગલી ગીત ગાતી રહી.
૭૪૨૬.
હવે યાદ ના પાઠ, ના દાખલા,
હજી ગાલ પર એક થપ્પડ હસે.
૭૪૨૭.
ભરેલી તિજોરી, ભરેલાં ઘરો,
છતાં નીંદ આવી નથી રાતભર.
૭૪૨૮.
ઝરૂખે હજી રાહ જોતી રહી,
ગલી સાવ સૂની, ઢળી સાંજ પણ.
૭૪૨૯.
ગયો લાડલો દૂર પરદેશમાં,
ઘરે બા ગણે માસ, દિન ને વરસ.
૭૪૩૦.
ભલે વાળ ધોળા, ભલે દાંત ગ્યા,
હજી પ્રેમપત્રો લખું રાતભર.
૭૪૩૧.
નથી રોટલો, ના નથી ગોદડું,
છતાં ગીત ગાતી રહે ઝૂંપડી.
૭૪૩૨.
પરાગે હવામાં લખી વારતા,
કળી બાગમાં એ જ વાંચ્યા કરે.
૭૪૩૩.
જવાબો ઘણા, પણ સવાલો ઘણા,
અને કોઈ ઉત્તર સરળ ના મળે.
૭૪૩૪.
જનમથી મરણ લગ ફરી દોડતા,
કદી આભ જોયું નહીં નીરખી.
૭૪૩૫.
ઘણી ભીડ છે, ને ઘણા શોર છે,
હૃદય પણ મને ના સુણાવે કશું.
૭૪૩૬.
સવારે અઝાનો, નિશાએ ભજન,
ગલી એક છે, શ્વાસ પણ એક છે.
૭૪૩૭.
હતી રાત કાળી, ન દીવો હતો,
ખજૂઓ ઝબૂક્યો, ઉજાસો થયા.
૭૪૩૮.
પરાગે કદી ના કરી માગણી,
છતાં બાગ આખો ધરી દે ધરા.
૭૪૩૯.
દિવો ક્યાં ગણે છે અમાસો કદી?
નિરંતર બળે, એ જ એનો ધરમ.
૭૪૪૦.
જમાડે, ઝુલાવે, સુવાડે મને,
છબીમાં હજી મા હસે છે, સખા.
૭૪૪૧.
ઉગાડે અનાજો, છતાં ભૂખમાં,
દલાલો તિજોરી ભરે ઠાઠથી.
૭૪૪૨.
તમે હાથ છોડ્યો, ગયાં દૂર, પણ
હથેળી હજી હૂંફ ઝાલી રહી.
૭૪૪૩.
ઘણાં સ્વપ્ન, ટૂંકી ઉમર, શું કરું?
પતંગો ઘણા, દોર ઓછી પડે.
૭૪૪૪.
હતું બાળપણ, ને હતી આંબલી,
હવે ફ્લેટમાં ક્યાં મળે આંગણું?
૭૪૪૫.
પરાગે કળીને જગાડી હતી,
હવે એ ગઝલ થઈ મહેકે સદા.
૭૪૪૬.
સફરમાં ઘણા સાથ ચાલ્યા, પછી
વળાંકે બધા પોતપોતે ગયા.
૭૪૪૭.
હતો શ્વાસ, ત્યાં લગ સગાં સૌ હતાં,
પછી તો ગયા સૌ, થયું બેસણું.
૭૪૪૮.
જરા મા તણો ખોળ જો સાંપડે,
નથી સ્વર્ગની પણ મને કૈં તમા.
૭૪૪૯.
ગલી સાવ સૂની, ઝરૂખો ઉદાસ,
તમે શું ગયાં, ગામ ખાલી થયું.
૭૪૫૦.
નવું ઘર, નવી કાર, ને ફોન પણ,
ફકત નીંદ જૂની ન પાછી મળી.
૭૪૫૧.
ઝરણ ખળખળે, ને પવન ગીત ગાય,
નથી કાન નવરા અમારા જરી.
૭૪૫૨.
કદી ઓટ, ભરતી કદી, તોય પણ
કિનારો રહે ઠેરનો ઠેર ત્યાં.
૭૪૫૩.
પરાગે હવામાં વસાવ્યો મુકામ,
હવે ઘર અમારું ગગન થઈ ગયું.
૭૪૫૪.
મફત વીજળી, ને મફત અન્ન પણ,
તમારા જ ખિસ્સે પડે એ બધું.
૭૪૫૫.
હવે મા નથી, ઘર થયું છે મકાન,
ઉભી ભીંત, પણ ક્યાં ગયો આવકાર?
૭૪૫૬.
હસે હોઠ, ને આંખ ભીની રહે,
અહીં એ જ જીવન કલા, દોસ્ત, છે.
૭૪૫૭.
ભલે ના મળી પાંખ, તો પણ મને
ગગનની હજી પણ તમન્ના ઘણી.
૭૪૫૮.
નથી જોઈતું કૈં ઘણું, બસ મને
જરા હૂંફ, ને સાથ ચાનો, સખા.
૭૪૫૯.
નિશાળે જવા રોજ રડતો હતો,
હવે દીકરો એ જ રીતે રડે.
૭૪૬૦.
હવા સાંકળે ખટખટાવે જરી,
મને થાય: આવ્યાં તમે, પણ નહીં.
૭૪૬૧.
સમય રેત પેઠે સરકતો રહે,
ભરું જેટલું, એટલું એ સરે.
૭૪૬૨.
હતી ઝૂંપડી, તોય સૌને જગા,
હવે બંગલે શ્વાન ભસતા ખડા.
૭૪૬૩.
કદી હાર પણ જીત જેવી મળે,
વિજયમાં ઘણી વાર એકાંત છે.
૭૪૬૪.
તમે દૂર, તોયે સમીપે સદા,
હવાની સમા શ્વાસમાં તરવરો.
૭૪૬૫.
ઘણા દેશ જોયા, ઘણા વેશ પણ,
નથી ગામ જેવો કશે ઓટલો.
– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૩૭૩૨–૩૮૩૧ · શેર ક્રમ ૭૪૬૬–૭૬૬૫