છૂટા શેર ૭૩૩૬–૭૩૮૫

૭૩૩૬.
હવા પણ ઉદાસી ભરીને ફરે છે,
તમારા વિના લીમડો પણ નડે છે.
૭૩૩૭.
અરીસો કહે: ‘લાવ, સાચું બતાવું’,
તરત મેં જ દીવો બુઝાવ્યો, ઉતાવળ!
૭૩૩૮.
વિદેશે વસે છે, કરે વીડિયો કૉલ,
પિતાજી અડે સ્ક્રીનને, ને રડે છે.
૭૩૩૯.
ગરીબી પરોણી બનીને પધારી,
પછી ઘરધણી થઈ, કદી ના સિધારી.
૭૩૪૦.
હજારો મળે છે નગરમાં ચહેરા,
નથી એક પણ જે મને ઓળખે છે.
૭૩૪૧.
સવારે ઝરૂખે ન પંખી પધાર્યું,
કપાયો હતો લીમડો રાતના ત્યાં.
૭૩૪૨.
મળી જે ઘડી બે નજર, એ ઘડીમાં
અમે બેઉ ઊભાં હજી આજ લગ પણ.
૭૩૪૩.
કબર પર ચડાવ્યાં ગુલાબો ઘણાં, પણ
હતો શ્વાસ, ત્યારે ન આવ્યા તમે તો.
૭૩૪૪.
દિવાળી હતી, ઘર ઝળકતું હતું, પણ
હૃદયમાં હજી એક ખૂણો અમાસી.
૭૩૪૫.
પરાગે કરી બાગથી જ્યાં વિદાયી,
હવા આજ લગ શોધતી મ્હેક એની.
૭૩૪૬.
દુકાને રમકડાં ભરેલાં હતાં, ને
ઉઘાડે પગે એક બાળક રડે છે.
૭૩૪૭.
પરાગે લખી જે ગઝલ મ્હેકતી’તી,
હવે વાંચનારા ય ફૂલો બને છે.
૭૩૪૮.
ઘવાયો ફરીથી, ભરોસો કરીને,
છતાં ભોળપણ ના ગયું, શું કરું હું?
૭૩૪૯.
પિતાજી ગયા, તોય રાતે સુણું છું,
હજી લાકડી ઓસરીમાં ખખડતી.
૭૩૫૦.
ગુલાબી હતો પત્ર, ને પાંખડીઓ
છુપાવી હતી એક ભીની ઉદાસી.
૭૩૫૧.
નવો પુલ સજેલો હતો તોરણોથી,
તણાયો નદીમાં સરસ સાંજ ટાણે.
૭૩૫૨.
ગયા શ્યામ મથુરા, પછી રોજ ગોપી
નિહાળે જળે શ્યામની એક છાયા.
૭૩૫૩.
પરાગે વહાવ્યું પવનમાં તને, તો
હવે શ્વાસમાં તું સતત સાંપડે છે.
૭૩૫૪.
હતો થાક, પણ બા હસી સૌ સહેતી,
છબીમાં ય બા એ જ રીતે હસે છે.
૭૩૫૫.
મુસાફર બધા, ને જગત ધર્મશાળા,
ઘડીભર રહીને જવાનું બધાને.
૭૩૫૬.
પરાગે ધરી જ્યાં ગઝલ દેવ સામે,
કહે ઈશ: ‘આજે સુગંધી સભા છે.’
૭૩૫૭.
તમારી જ ખુરશી હજી ઓસરીમાં
મને રોજ પૂછે: ‘હજી ના પધાર્યાં?’
૭૩૫૮.
જવાની સરી ક્યાં? ખબર ના પડી, ને
અરીસે મળે છે નવા એક દાદા.
૭૩૫૯.
કબાટે કિતાબો ભરેલી પડી છે,
અને બાળકો ‘રીલ’ જોતાં રહે છે.
૭૩૬૦.
નદી ક્યાં જશે, એ ખબર ના નદીને,
છતાં તો વહે છે ભરોસે ભરોસે.
૭૩૬૧.
પરાગે ઉઘાડી કળીઓ, સવારે,
છતાં સૂર્યને જશ, ભલા, આજ પણ છે.
૭૩૬૨.
અમે વોટ દઈને બનાવ્યા મહેલો,
છતાં ઝૂંપડી ઠેરની ઠેર ઊભી.
૭૩૬૩.
કપાયા પતંગો, બધી દોર તૂટી,
નજર તો ગગન પર, હજી પણ, ટકી છે.
૭૩૬૪.
હસે છે બધા, ને હસાવે ય સૌને,
રડે રાતભર, કોઈ જાણે નહીં, પણ.
૭૩૬૫.
પરાગે કદી નામ લખ્યું નહીં, પણ
હવા ઓળખાવે ગલીએ ગલીએ.
૭૩૬૬.
નગરની હવા ઝેરવાળી બની છે,
હવે શ્વાસ પણ બાટલીમાં મળે છે.
૭૩૬૭.
નથી ઘર, નથી છત, નથી સાથ કોનો,
છતાં રાતભર તારલા એ ગણે છે.
૭૩૬૮.
પરાગે ભરી શ્વાસમાં ગંધ એવી,
હવે ફૂંકમાં પણ ગુલાબો મળે છે.
૭૩૬૯.
હતી બા ઘરે, તોય તીરથ ગયો હું,
ખરો દેવ તો ઘર મહીં રાહ જોતો.
૭૩૭૦.
ઠરાવો ઘણા છે નવા વર્ષના, ને
ગયા સાલના એ જ, છાપ્યા ફરીથી.
૭૩૭૧.
પવનને હજી યાદ છે એ સુગંધી,
ગયાં ફૂલ, તોયે ગલી મ્હેકતી છે.
૭૩૭૨.
પિતા ના હવે, ત્યાં દિવાલો ય બોલી:
‘હવે કોણ ટેકો? હવે કોણ છત છે?’
૭૩૭૩.
પરાગે ન વેચ્યા ગઝલના ગુલાબો,
ભલે જેબ ખાલી, હૃદય છે ભરેલું.
૭૩૭૪.
હવે કોઈ ના પ્રેમપત્રો લખે છે,
ધબકતું હૃદય પણ ઇમોજી થયું છે.
૭૩૭૫.
નવો બંધ ઊંચો નદી પર થયો, ને
ડુબાડી ગયો એ અમારું વતન પણ.
૭૩૭૬.
હજી ઘંટડી ફોનની જો સુણે, તો
તરત બા કહે: ‘દીકરાનો હશે, લે!’
૭૩૭૭.
હવે ગામ જાતાં ય ડર લાગતો, કે
ઘરે ઘર નહીં, માત્ર ખંડેર મળશે.
૭૩૭૮.
અમે ચાંદ જોતાં તમોને નિહાળ્યા,
તમે પણ હતા ચાંદ જોતા, ખરું ને?
૭૩૭૯.
બધી ભીંત ધોળી, બધું ઘર સુઘડ, પણ
દિવાલે હથેળી સમી છાપ બાની.
૭૩૮૦.
વિદેશે ગયા એ, કરોડો ડુબાડી,
અને પાઈ માટે ઘરો જપ્ત થાતાં.
૭૩૮૧.
અમે ગીત ગાયાં, હવાએ ઉપાડ્યાં,
ન જાણું, હવે કોણ ગાતું હશે એ.
૭૩૮૨.
હવે ગામના ચોકમાં ચૂપકી છે,
ન ઢોલક, ન ગરબા, ન વાતો, ન મેળા.
૭૩૮૩.
સગાં બેસણામાં ઘડીભર જ બેઠાં,
પછી ફોનમાં થઈ ગયાં વ્યસ્ત સઘળાં.
૭૩૮૪.
હજી ચોકમાં એ જ વડલો પુરાણો,
કથા સાંભળી’તી, હવે એ કથા છે.
૭૩૮૫.
ઢળી સાંજ, ઝાંખો દિવો ઓરડામાં,
અને બા જપે છે ‘હરે રામ’ ધીરે.
– પરાગ રતનપરા