છૂટા શેર ૭૨૫૦–૭૨૬૫

૭૨૫૦.
ફોન પર જ્ઞાની બધા છે, સૌ સલાહો આપતા,
પણ ઘરે માના ખબર પૂછ્યે થયા વરસો ઘણાં.

૭૨૫૧.
મંચ પરથી ગાજતા નેતા, ‘ગરીબી જાય છે’,
ને ગરીબો ત્યાં જ છે, બસ એ અમીરી પામિયા.

૭૨૫૨.
ડૂબતો સૂરજ કહે છે: ‘કાલ મળશું, આવજો’,
આપણે તો ‘કાલ’ બોલી, આજને ચૂકી ગયા.

૭૨૫૩.
પુસ્તકો વાંચ્યાં ઘણાં, ડિગ્રી ય લીધી’તી ઘણી,
પણ અભણ માના સરીખું જ્ઞાન ના પામ્યો કદી.

૭૨૫૪.
આ પરાગે ગીત ગાયાં ગામને પાદર ઘણાં,
ગાય ડોલી, ઝાડ ઝૂમ્યાં, લોક તો ઊંઘી ગયા.

૭૨૫૫.
એક ટેબલ પર જમે છે ચાર જણ ને ચાર ફોન,
દાળ ઠંડી, ભાત ઠંડા, ને ઠરી ગઈ લાગણી.

૭૨૫૬.
ગામડે ઘર બંધ, તાળું, ધૂળ ને બાવાં ઘણાં,
ને હજી ગોખે પડી છે એ પિતાની પાઘડી.

૭૨૫૭.
હાથમાં છત્રી હતી ત્યારે ન આવ્યો મેઘ પણ,
જે દિવસ ઘરમાં રહી એ, આભ આખું વરસિયું.

૭૨૫૮.
ચાંદ સાથે વાત કીધી આ પરાગે રાતભર,
ને સવારે લોક હસતા: ‘આ દિવાનો છે, ખરો!’

૭૨૫૯.
બાગ ઊજડશે ભલે, ને ફૂલ પણ ખરશે, ‘પરાગ’,
મ્હેક તો જીવી જશે એ, કોઈના સ્મરણે સદા.

૭૨૬૦.
વારતા દાદી કહેતી ચાંદની, તારા તણી,
આજ બાળકની કથા છે ફોનની, ગેમો તણી.

૭૨૬૧.
બંગલે કુત્તો ય સૂતો મખમલી ગાદી ઉપર,
ઝાંપલે ઠરતો હતો એનો જ ચોકીદાર તો.

૭૨૬૨.
થોરિયે પણ ફૂલ ખીલે, રણ તણી મધ્યે જુઓ,
આશ ભીતર હોય તો આ કાળ પણ ઝૂકી જશે.

૭૨૬૩.
બાળપણના દોસ્ત સાથે આજ બેઠો, ને પછી
ઉંમરો ભૂલી ગયા, ને ટોળ-ટપ્પાં ગુંજિયાં.

૭૨૬૪.
મૌનની પણ એક ભાષા, પાંપણે વંચાય છે,
વાંચનારો એ મળે તો ધન્ય આખું આયખું.

૭૨૬૫.
વાયરા સાથે સફર, ને મંઝિલો ક્યાંયે નથી,
આ પરાગે ઊડતાં વેરી સુગંધો સૌ દિશે.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૩૬૩૨–૩૭૩૧ · શેર ક્રમ ૭૨૬૬–૭૪૬૫