છૂટા શેર ૬૯૧૬–૬૯૫૫

૬૯૧૬.
ઘડીભર મિલન, ને જનમભર સ્મરણ,
હવે આંખ ભરતી રહી એ કરજ.

૬૯૧૭.
ઉઘાડું જ રાખ્યું સદા બારણું,
ન આવ્યું કશું, ને ગયું આયખું.

૬૯૧૮.
ગરીબી ઉપર ભાષણો થઈ ગયાં,
ન રોટી, ન રોજી, ન છત કોઈને.

૬૯૧૯.
નગરમાં બધે રોશની ઝગમગે,
અને ગામડે એક દીવો રડે.

૬૯૨૦.
ઉપાડી કલમ, આંગળી ધ્રૂજતી,
લખું સત્ય, તો સૌ સગાં રૂઠતાં.

૬૯૨૧.
હતો સાથ જે, એ જ ખંજર થયો,
પરાયો નહોતો, હતો આપણો.

૬૯૨૨.
ઝરૂખે ખડી રાહ જોતી રહી,
ઢળી સાંજ, ને ચાંદની પણ ઢળી.

૬૯૨૩.
કરે વાત ભગવાનની જે સદા,
તિજોરી જ એનું ખરું ધામ છે.

૬૯૨૪.
નદી એક દરિયે ભળી, ને પછી
ન મીઠી રહી, ના બની સાવ ખાર.

૬૯૨૫.
તમે દૂર જઈને ય પાસે જ છો,
અમે સંગ છીએ, છતાં સાવ દૂર.

૬૯૨૬.
પરાગે ન રાખી કશી મ્હેક પણ,
હવાને ધરી, તો ય હસતો હતો.

૬૯૨૭.
નમે ઘાસ, તો ના પવન તોડતો,
અકડ ઝાડ તો મૂળમાંથી ગયું.

૬૯૨૮.
દુકાનો ઉપર ‘કાલ’નો વાયદો,
હજી ‘કાલ’ આવી નથી ગામમાં.

૬૯૨૯.
સ્મશાને સગાં સૌ હતાં ફોનમાં,
ચિતા પણ સળગતી રહી એકલી.

૬૯૩૦.
તમે ‘ના’ કહી, તો ય સુંદર હતું,
છુપી ‘હા’ હતી એ ય ‘ના’ની મહીં.

૬૯૩૧.
ગઝલ એક લખવા ગયો હું, અને
ગઝલ થઈ ગયો હું જ પોતે, સખી.

૬૯૩૨.
વતનથી ગયા દૂર ઊડી અમે,
અહીં ડાળ, પણ મૂળ તો ગામમાં.

૬૯૩૩.
સચિવ થઈ ગયા, ગામ ભૂલી ગયા,
હવે ગામમાં માત્ર ફોટા છપાય.

૬૯૩૪.
ગુલાબે ન કાંટા છુપાવ્યા કદી,
અમે હાસ્ય ઓઢી છુપાવ્યા બધા.

૬૯૩૫.
પરાગે ન પૂછ્યો ધરમ ફૂલનો,
બધે મ્હેકતો ગ્યો, હવા જ્યાં વહી.

૬૯૩૬.
હથેળી ઉપર ભાગ્યરેખા નથી,
પરિશ્રમ તણાં ફૂલ-ફોલ્લા ઘણા.

૬૯૩૭.
નવી કાર, ને ઘર, નવી ઓળખાણ,
નથી કોઈ જૂનું સ્વજન પાસ પણ.

૬૯૩૮.
તમારા ગયા બાદ ઘર એ જ છે,
હવે ઓરડા થઈ ગયા છે ગુફા.

૬૯૩૯.
ઘણા ધાબળા છે તિજોરી મહીં,
ગલી પર ઠરે એક ડોસો, જુઓ.

૬૯૪૦.
તને ફૂલ ગમતાં, મને તું ગમે,
હવે ફૂલને કોણ ગમશે, કહો?

૬૯૪૧.
કદી ગામડે જઈ જુઓ એક વાર,
હજી ત્યાં ઉઘાડાં બધાં બારણાં.

૬૯૪૨.
પડી ધૂળ પુસ્તક ઉપર, ને હવે
વસે જ્ઞાન સઘળું હવે ફોનમાં.

૬૯૪૩.
સમય પાસ માગ્યો સમય મેં જરા,
કહે એ: ‘મળે હું ય ભાડે, ભલા!’

૬૯૪૪.
હતું બાળપણ, ના હતી ફિકર કૈં,
હવે ઊંઘમાં પણ ગણું હું હિસાબ.

૬૯૪૫.
પરાગે ઘણી પાનખર જોઈ, ને
વસંતો ઉગાડી ગયો ભીતરે.

૬૯૪૬.
ઇમારત ગગનને અડે, ને છતાં
મનુષ્યો ય વામન થતા જાય છે.

૬૯૪૭.
નથી એક પણ શબ્દ, ને વાત થઈ,
નયનથી નયનમાં વહી ગઈ નદી.

૬૯૪૮.
ઘણા શોક ‘સ્ટેટસ’ ઉપર મૂકતા,
છતાં બેસણે ના ગયું કોઈ પણ.

૬૯૪૯.
ગયા ચાંદ પર, ને ગ્રહો પર ગયા,
પડોશી કને ના ગયા એક દી.

૬૯૫૦.
ગરીબી ય ગાતી ભજન મોજથી,
અમીરી રડે છે તિજોરી કને.

૬૯૫૧.
હવે ‘મૉમ’ કે’ છોકરાં ઘર મહીં,
અને ‘મા’ પડી એકલી ઓસરે.

૬૯૫૨.
ગઝલમાં કણસતો હતો હું, છતાં
સભામાં બધે વાહવાહી હતી.

૬૯૫૩.
તળાવો સુકાયાં, નદી પણ મરી,
હવે બોટલોમાં મળે છે તરસ.

૬૯૫૪.
તમે ભીંત વચ્ચે ચણી એ દિવસ,
તિરાડે ઉગી એક વેલી, જુઓ.

૬૯૫૫.
પરાગે હવામાં ઉડાડ્યા કવન,
ઉઘાડાં હૃદયમાં જ એ જઈ વસે.

– પરાગ રતનપરા