છૂટા શેર ૬૭૯૪–૬૮૩૩

૬૭૯૪.
કમાયા ઘણું, પણ ગુમાવ્યું વધારે,
ખરીદી ન નીંદર, ન પાછી જવાની.

૬૭૯૫.
ગયો સો વખત, ને સહી ના મળી, પણ
ધરી ‘ચા’ તણી નોટ, ને થઈ ગયું ઝટ.

૬૭૯૬.
અરીસો કહે સાચ સઘળું સદા, પણ
સહન ક્યાં થતું સત્ય એનું અમોથી!

૬૭૯૭.
હતી ચાંદની, ને હતાં બે જણાં ત્યાં,
હવે ચાંદ ભાળી, અગાસી ઝુરે છે.

૬૭૯૮.
પરાગે ન માગ્યું કશું બાગ પાસે,
હવા સાથ ઊડી, બધે મ્હેક દીધી.

૬૭૯૯.
પરાગે સજાવી ગઝલ આંસુડાંથી,
સભા ‘વાહ’ બોલી, ન દીઠી ઉદાસી.

૬૮૦૦.
પરાગે ગણી ના કદી પાંખડીઓ,
હતી મ્હેક સાચી, ગણતરી નકામી.

૬૮૦૧.
ગલી એ તમારી, ઝરૂખો તમારો,
અમારે નસીબે સદા રાહ જોવી.

૬૮૦૨.
ગયાં એ, ગયાં ગીત ઘરનાં ય સાથે,
હવે ઓરડે માત્ર ઘડિયાળ ટકટક.

૬૮૦૩.
નથી મા, હવે કોણ પૂછે: ‘થયું શું?’
ઉદાસી ઘરે સાવ એકલ ફરે છે.

૬૮૦૪.
ખભે બાપના જ્યાં બિરાજ્યો હતો હું,
હવે એ ખભાને ઉપાડી ગયો છું.

૬૮૦૫.
સલાડે શરૂ, ને સમોસે પતાવ્યું,
અમારું ય ડાયટ સદાયે અધૂરું.

૬૮૦૬.
નથી વાંસળી કે નથી મોરપીંછું,
છતાં રાધિકા ઓળખી જાય પગલું.

૬૮૦૭.
ખુદા ક્યાં? કહું હું, જરા સાંભળો તો:
રડે કોઈ, ને તું હસાવે, ખુદા ત્યાં.

૬૮૦૮.
ઘડી હાથમાં’તી, ગુમાવી ઘડીમાં,
હવે સો જનમ પણ ન લાવે ફરી એ.

૬૮૦૯.
હજી ગામ ડેલી ઉઘાડી જ રાખે,
અહીં ફ્લૅટમાં બારણે સાત તાળાં.

૬૮૧૦.
કમાયો ઘણું, પણ ન સાથે ગયું કંઈ,
સગાં લગ, ચિતા લગ, પછી એકલો એ.

૬૮૧૧.
પરાગે ગઝલમાં ઉમેરી ઉદાસી,
અને વાંચનારા હસીને રડી ગ્યા.

૬૮૧૨.
પરાગે ન વેચી કદી પણ કલમને,
ભલે ભૂખ વેઠી, ન ઝૂક્યો કશે પણ.

૬૮૧૩.
હથેળી ઉપર નામ મારું લખાયું,
પછી ભાગ્યમાં કેમ ના એ લખાયું?

૬૮૧૪.
ઘણું પૂછતું બાળ: ‘ભગવાન ક્યાં છે?’
કહું: ‘તું હસે, ત્યાં જ દેખાય ઈશ્વર.’

૬૮૧૫.
પરાગે ત્યજી ‘હું’, પછી બાગ ખીલ્યો,
ભમરને, પવનને, બધાંનો થયો એ.

૬૮૧૬.
પરાગે ગઝલ જ્યાં સભામાં સુણાવી,
ન તાળી, ભરી ઊંઘ સૌએ મજાની.

૬૮૧૭.
બહેને ધરી રાખડી ભાઈ હાથે,
ભલે દોર ઝાંખો, ન ઢીલી પડી ગાંઠ.

૬૮૧૮.
ઘડે છે ઘડા, ને ભરે ના કદી એ,
તરસ્યો રહે ચાકડાનો ધણી પણ.

૬૮૧૯.
સવારે અઝાને જગાડ્યું નગરને,
ઢળી સાંજ, ઘંટે સુવાડ્યું બધાંને.

૬૮૨૦.
રડી દીકરી જ્યાં પ્રથમ વાર ત્યારે,
હસી ઓસરી, ને હસી ભીંત જૂની.

૬૮૨૧.
સરોવર છલોછલ, પધાર્યાં વિદેશી,
ન ઝંડા, ન સીમા, ગગન એક આખું.

૬૮૨૨.
નદીના પટે પ્લાસ્ટિકોના પહાડો,
તરસથી મરે માછલી કોઈ ખૂણે.

૬૮૨૩.
શિખર જીતવાને ઘણો દોડિયો, પણ
ઉપર એકલો હું, તળે ગામ હસતું.

૬૮૨૪.
રણે ઊંટ ચાલે, ન પાણી, ન છાંયો,
છતાં ગીત ગાતો રબારી ખુશીથી.

૬૮૨૫.
હતી ધુમ્મસે ગામની સીમ ઢંકાઈ,
ન દેખાય રસ્તો, ન દેખાય ઘર પણ.

૬૮૨૬.
પરાગે સવારે જગાડ્યા ભ્રમરને:
‘જુઓ, બાગ ખીલ્યો, ચલો ગીત ગાવા.’

૬૮૨૭.
પરાગે ન રાખી કદી ગાંઠ મનમાં,
મધુર મ્હેકતો, જ્યાં ગયો ત્યાં હસાવ્યું.

૬૮૨૮.
તમારા બધા પત્ર બાળી ય નાખ્યા,
હવે રાખ મ્હેકે, કહો શું કરું હું?

૬૮૨૯.
નથી બોલતા એ, છતાં બોલતી આંખ,
અમે બોલતા, પણ ન સમજાય એકે.

૬૮૩૦.
તમે સાથ, તો ઘર; તમે સાથ, તો હું,
વગર તમ, હશે ઘર, મકાનો જ કેવળ.

૬૮૩૧.
બજારે મળે છે ઘણું, પણ ન મળતી
ઘડી એક ખોળે, શિરે મા-હથેળી.

૬૮૩૨.
હજી એ જ પીપળ, હજી એ જ પાદર,
નથી બસ પિતાજી, નથી બસ જનેતા.

૬૮૩૩.
મળે ‘સુપ્રભાતો’ હજારો સવારે,
પડોશી ન પૂછે, ‘કહો, કેમ છો?’ પણ.

– પરાગ રતનપરા