છૂટા શેર ૬૭૫૪–૬૭૯૩

૬૭૫૪.
તમારા પુરાણા ખતોને ઉઘાડું,
હજી ક્યાંક ધ્રૂજે સહી એ તમારી.

૬૭૫૫.
નથી મા, છતાં રોટલીની સુગંધે
હજી ઘર ભરાતું રહે છે રસોડે.

૬૭૫૬.
બધા સાથ બેઠા, છતાં સૌ જુદા છે,
નમે શીશ સૌનાં, ખુદા ફોનમાં છે.

૬૭૫૭.
અમીરી ઝગે રોશનીથી ઘરે, ને
ગરીબે ઠરેલી પડી છે દિવાળી.

૬૭૫૮.
કદંબે હજી ઝૂલતો એક ઝૂલો,
હજી રાહ જોતી રહી રાધિકા ત્યાં.

૬૭૫૯.
મને શોધવા હું ગયો મંદિરોમાં,
હતો હું જ ભીતર, ન બારે કશે પણ.

૬૭૬૦.
બધા દોડતા જાય, ક્યાં? કોણ જાણે!
ઢળે સાંજ ત્યાં તો ફરી એ જ ગાડી.

૬૭૬૧.
હવે હાથ ધ્રૂજે, નજર ધૂંધળી છે,
છતાં વારતાનો ખજાનો ઉઘાડું.

૬૭૬૨.
હતો દોસ્ત એવો, ન બોલ્યો કદી કંઈ,
પડું જ્યાં, મને એ જ ઝીલે પહેલો.

૬૭૬૩.
હતો ત્યાં સુધી સૌ હતા દૂર, ને જો,
ગયો, તો ભરાયું ઘણું બેસણું ત્યાં.

૬૭૬૪.
ગઝલ એ ખરી, જે રડાવે, હસાવે,
નહીં કે બધે માત્ર તાળી પડાવે.

૬૭૬૫.
નગરમાં ભલે ફ્લૅટ દસમે મજલ્લે,
હજી સ્વપ્નમાં ઓસરી, ઢોલિયો છે.

૬૭૬૬.
ભરી ફી જિમે, બૂટ લીધા નવા, ને
પછી રોજ ‘કાલે’ કહી સોડ તાણી.

૬૭૬૭.
કુહાડી પડી, ઝાડ ઢળતું ગયું, ને
હતો એક માળો, હતાં બાળ એમાં.

૬૭૬૮.
તમારી હસી એક પળની હતી, પણ
હજી ઓરડે ઝગમગે એ ઉજાસે.

૬૭૬૯.
ધરા મ્હેક દે છે પ્રથમ છાંટણે જો,
તરસ કેટલી સંઘરી’તી, બિચારી!

૬૭૭૦.
હતી ઠીંગણી મા, છતાં આભ જેવી,
સહી ધૂપ, વર્ષા, ઝુકી ના કદી એ.

૬૭૭૧.
પિતા એક વડલો, સદા છાંય આપે,
ન માગે કશું, મૂળ ઊંડાં જ રાખે.

૬૭૭૨.
વિદાયે ચડી દીકરી પાલખીમાં,
પછી બાપની ઓસરી સાવ સૂની.

૬૭૭૩.
ગયો દીકરો દૂર ડૉલર કમાવા,
અહીં બાપ ગણતો રહે રાત-દા’ડા.

૬૭૭૪.
જમે સૌ પછી, ને જગે સૌ પહેલાં,
રજા ના કદી, એ ઘરે રવિ સમી છે.

૬૭૭૫.
અગાસી હતી, તારલાની પથારી,
હવે ફ્લૅટમાં આભ ક્યાંથી જડે ત્યાં?

૬૭૭૬.
ગયાં ત્રીસ વરસો, અને મિત્ર ભેટ્યો,
ફરી બાળપણ થઈ ગયું બે ઘડી ત્યાં.

૬૭૭૭.
અમે પ્રેમ કીધો, ગણતરી ન કીધી,
તમે તો નફો-ખોટ સાથે ગણી’તી.

૬૭૭૮.
તમે જે ગયાં, તે ગયાં, ને હજી પણ
ઉઘાડાં રહે છે અમારાં કમાડો.

૬૭૭૯.
અષાઢી ઘટાઓ ઝુકી ગામ માથે,
નચે ખેડુ, ટહુકે મયૂરો ય સાથે.

૬૭૮૦.
ઠરે રાત, ને ફૂટપાથે ઠરે જણ,
ઘરે શેઠને ઓઢવા ધાબળા ત્રણ.

૬૭૮૧.
વસંતે સજાવી બધી ડાળ ફૂલે,
હતી એક સૂકી, હસી એ ય સાથે.

૬૭૮૨.
ગુલાલે ભરી ગઈ ગલી, ને હૃદય પણ,
હજી ગાલ પર એ ગુલાબી નિશાની.

૬૭૮૩.
પતંગો ઉડાડ્યા, કપાયા, ગયા સૌ,
હથેળી ઉપર કાપ, મીઠી ઉદાસી.

૬૭૮૪.
ગયા શ્યામ મથુરા, છતાં ગામ ગોકુળ
ભરે રોજ મટકી, જુએ વાટ એની.

૬૭૮૫.
નથી કૈં ફકીરે, છતાં એ ધની છે,
તિજોરી ભરી, તોય મન છે ભિખારી.

૬૭૮૬.
હતો બાળ કાલે, થયો આજ ઘરડો,
વચે શું હતું? એ જ પૂછે અરીસો.

૬૭૮૭.
હજારો મળે રોજ, ના ઓળખે કો’,
અહીં ભીડમાં મેં ય ખોયો મને પણ.

૬૭૮૮.
જગતનું ભરે પેટ જે, એ જ ખેડૂ
રહે રાતભર એ જ ભૂખ્યો, ઉઘાડો.

૬૭૮૯.
ઉકરડે ઉઘાડા પગે એક બાળક
ઉપાડે બધા કાગળો, ના ભણેલો.

૬૭૯૦.
તમારા અબોલા શબદ સો કહેતા,
અમારા હજારો શબદ મૌન ઊભા.

૬૭૯૧.
ઉઘાડા પગે દોડતા’તા નિશાળે,
હવે બૂટ છે, પણ નથી એ ઉમંગો.

૬૭૯૨.
ઝુકેલી કમર, હાથમાં લાકડી છે,
છતાં મન હજી તો ઉડે છે પતંગે.

૬૭૯૩.
ગયા હાથ જોડી, ન આવ્યા ફરી એ,
હવે પાંચ વરસે ફરી હાથ જોડે.

– પરાગ રતનપરા