છૂટા શેર ૬૬૫૩–૬૬૬૫

૬૬૫૩.
ગયા વરસાદ, ને ખાબોચિયાં પણ સાવ સૂકાયાં,
હજી તરતી નયનમાં એક હોડી સાવ કાગળની.

૬૬૫૪.
અમારું ઘર હતું નાનું, હતું આકાશ પણ નાનું,
છતાં ત્યાં રોજ ઊગ્યું’તું ભરેલું સુખ ઘણું મોટું.

૬૬૫૫.
અમે મેળે ગયા’તા, ને ખરીદી વાંસળી નાની,
હજી એ વાંસળી ગાતી, વસે છે ગામ એનામાં.

૬૬૫૬.
નગરમાં ભીડ છે ભારે, છતાં સૌ એકલા ઊભા,
અહીં તો હાથ મળતા રોજ, પણ મળતાં નથી હૈયાં.

૬૬૫૭.
ગઝલ લખવા કલમ લીધી, નયન ભીનાં થયાં પાછાં,
કદી મારી જ વાતો કાગળે ઉતરી નથી શકતી.

૬૬૫૮.
‘પરાગે’ ફૂલને પૂછ્યું: ‘ખરે જ્યારે, તને શું થાય?’
હસી બોલ્યું: ‘ખરું હું, પણ રહે ખુશ્બૂ હવા સાથે.’

૬૬૫૯.
મળી તસવીર જૂની ત્યાં, હસે છે મિત્ર સૌ એમાં,
સમય થંભ્યો, અને હું પણ થયો પાછો નિશાળીયો.

૬૬૬૦.
બધાં બાળક ગયાં પરદેશ, ને ઘર થઈ ગયું ખાલી,
અમે બે ડોસલાં, ને એક જૂનો રેડિયો બોલે.

૬૬૬૧.
અમે ખેતર મહીં વાવ્યો પસીનો, ને ઘણાં સપનાં,
ઉપજ સાથે જ ઊગ્યું વ્યાજ, ને ભાવે દગો દીધો.

૬૬૬૨.
જરા ધીમે ચલો, ઓ જિંદગી, થાકી ગયો છું હું,
ઘણું દોડ્યો, હવે બેસી જરા છાંયે, શ્વસું થોડું.

૬૬૬૩.
વળાવી દીકરી જ્યારે, સગાંમાં બાપ હસતો’તો,
પછી જઈ ઓરડે ખાલી, ગળે ડૂમો ભરી રોયો.

૬૬૬૪.
સવારે ચા અને છાપું, હતી બા સાથ પણ વાતો,
હવે ચા, ફોન ને સ્ક્રીનો, અને બા એકલી બેઠી.

૬૬૬૫.
અમે દીવો ઉપાડીને, હતી કાળી અમાસો પણ,
હવા સામે પડી, તોયે સળગતી જ્યોત ના હારી.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૩૩૩૨–૩૪૩૧ · શેર ક્રમ ૬૬૬૬–૬૮૬૫