છૂટા શેર ૫૭૫૭–૫૮૦૭

૫૭૫૭.
પૂછતા સૌ: ‘ક્યાં રહે છે?’ તો કહું છું: ‘ઓ ભલા,
ફૂલ ઘર, ને વાયરા મારી ગલી, હું તો પરાગ.’

૫૭૫૮.
આખરી ગાડી ગયે પણ બાંકડે ડોસો હજી,
દીકરો તો આવશે આજે, ભરોસો રોજનો.

૫૭૫૯.
રોજ ચાલું બાગમાં, ‘ફિટ’ થઈ જવાના કોડથી,
ને પછી પાછા વળીને એ જ ભજિયાં ઝાપટું.

૫૭૬૦.
બાળપણમાં ઠેસ વાગી, મા જ દોડી આવતી,
આજ ઠેસે ઠેસ ખાઉં, કોઈ ના પૂછે ખબર.

૫૭૬૧.
સ્વપ્નમાં તેં કોલ દીધો, એ પછી તો રોજ રોજ
ઊંઘમાં પણ બારણું અડધું ઉઘાડું રાખતો.

૫૭૬૨.
તું નથી, તો આ ગુલાબો પણ ન મ્હેકે બાગમાં,
ફૂલ પણ તારી ગલીની રાહ જોતાં થાકિયાં.

૫૭૬૩.
ભાષણોમાં રોજ મળતું ‘મફત’ સઘળું દેશને,
ને ગરીબો બિલ ભરે છે આખરે એ ‘મફત’નાં.

૫૭૬૪.
પાનખરમાં વૃક્ષ ઊભું, પાંદડાં સૌ ધૂળમાં,
તોય ઊભું છે અડગ, કે આવશે પાછી વસંત.

૫૭૬૫.
ફૂલ ખરિયું, બાગ ભાંગ્યો, ને ગયો માળી ય દૂર,
તોય સાંજે ક્યાંક મ્હેકે છે હવામાં આ પરાગ.

૫૭૬૬.
ઓસરીમાં બાપની ખાલી પડી છે ખાટલી,
તોય બા રોજે બિછાવે ગોદડું ત્યાં રાતના.

૫૭૬૭.
રોટલો ઘડતી હતી મા, ને ઘડાતું આયખું,
એ જ ટપટપ સાંભળું છું, ધબકતું હૈયું બની.

૫૭૬૮.
લાખ શબ્દોનો ખજાનો છે ગઝલકારો કને,
‘મા’ લખું ત્યાં તો કલમ ધ્રૂજી, રહે થંભી પછી.

૫૭૬૯.
માળમાં પાછાં વળે છે સાંજના પંખી બધાં,
પણ અમે ભૂલ્યા વળાંકો ગામ પાછા વાળવા.

૫૭૭૦.
ના ટપાલી, ના કબૂતર, ના કશો સંદેશ ત્યાં,
રોજ મળતા એ ઇમોજી, લાગણી કોરી છતાં.

૫૭૭૧.
વાળ ધોળા થઈ ગયા, ને દાંત પણ ઢીલા થયા,
તોય બાને જોઈને હૈયું હજી ધબકે, ભલા.

૫૭૭૨.
પાંખ મારી ના, છતાં આકાશ આખું ઘૂમતો,
આ પરાગે તો પવનને પાંખ માની છે સદા.

૫૭૭૩.
ચાંદ જીત્યો, ને હવે મંગળ ભણી ચાલ્યો મનુજ,
ભીતરે જાવા કશો રસ્તો ન એને સાંપડે.

૫૭૭૪.
બાંકડે બેસી પિતા જોતા રહે છે આભમાં,
દીકરો એવા વિમાને ક્યાંક પાછો આવશે.

૫૭૭૫.
નામ તકતી પર લખાયું, ને થયો હું ખુશ ઘણો,
ને કબૂતર રોજ એના પર જ ચરકી જાય છે.

૫૭૭૬.
એક ઝોળી ડાળ પર, ને બાળ એમાં ઊંઘતું,
ઈંટ માથે, ગીત હોઠે, મા મજૂરી પર ખડી.

૫૭૭૭.
પત્ર તારા અગ્નિમાં હોમ્યા, છતાં એ રાખમાં
‘તું’ લખેલું ઝળહળે છે આજ પણ એ મધ્યમાં.

૫૭૭૮.
ચોકમાં બાળક રડે છે, ભીડ સૌ જોતી રહે,
કોઈ ફોટો પાડતું, પણ તેડતું ના કોઈ ત્યાં.

૫૭૭૯.
આ ધુમાડામાં ય ઊડે, મ્હેકતો આ તો પરાગ,
ફૂલ ક્યાં છે? એ ન પૂછો, બસ હવામાં ઝળહળે.

૫૭૮૦.
વાત મોટી, હાથ ટૂંકા, દાનવીરો ગામના,
એક પંખો દાનમાં, ને નામ મોટું ભીંત પર.

૫૭૮૧.
ખેતરે ઊભો હતો એ ચાડિયો વરસો સુધી,
ને પછી ચકલી ય એના હાથ પર બેઠી હતી.

૫૭૮૨.
રેતમાં લખતા હતા બે નામ આપણ, ને પછી
એક મોજું લઈ ગયું, ને ના નિશાની પણ રહી.

૫૭૮૩.
ઘંટ શાળાનો હજી પણ વાગતો મારા મહીં,
ને હજી દફતર ખભે લઈ દોડતો કો’ બાળ ત્યાં.

૫૭૮૪.
તારલા ગણતો હતો હું બાળપણમાં રાતના,
આજ ગણતો બિલ, ઉધારી, વ્યાજ, ને હપ્તા બધા.

૫૭૮૫.
મા વગરનું ઘર હવે છે દીપ વિણ મંદિર સમું,
ઘંટ વાગે, ધૂપ મ્હેકે, પણ નથી ત્યાં દેવતા.

૫૭૮૬.
રાતરાણી મ્હેકતી ને ચાંદની ઝરતી રહે,
બંધ બારી, બંધ પડદા, ના પ્રવેશે એ કદી.

૫૭૮૭.
બાગમાં ફૂલો ઘણાં, ને સૌ હસે છે પ્રેમથી,
ને પરાગે બાગ આખો ઘર સમો માન્યો હતો.

૫૭૮૮.
રોજ રસ્તે ભીખ માગે એક નાનું બાળ, ને
ઢીંગલું એના સમું તો મૉલમાં મોંઘું ઘણું.

૫૭૮૯.
બાપુ અંગૂઠો કરે, પણ દીકરો લખતો ગઝલ,
ને લખે જે, એ બધામાં બાપનો પરસેવ છે.

૫૭૯૦.
ધૂળમાં રમતાં હતાં, તો ધૂળ પણ સોનું હતી,
આજ સોનાની વચે પણ ધૂળ જેવું આયખું.

૫૭૯૧.
બાંગ દેતો કૂકડો તો ગામમાં છૂટી ગયો,
આ નગરમાં તો હવે એલાર્મ વાગે છે, ભલા.

૫૭૯૨.
ના વિઝા, ના કોઈ સરહદ, ના કશી ચોકી નડે,
દેશદેશે ઊડતું ફરતું રહે છે આ પરાગ.

૫૭૯૩.
માસના આરંભમાં ખિસ્સું ભરેલું હોય છે,
વીસ તારીખે, ભલા, એ સાવ ખાલી થાય છે.

૫૭૯૪.
બાળપણમાં આંબલી પર ભૂત વસતું, બા કહે,
આજ જાણ્યું, ભૂત એ તો બેંકના ખાતે વસે.

૫૭૯૫.
શ્યામ મથુરા ચાલિયા, ને ઝૂરતી ગોકુળ ગલી,
વાંસળી રાધા કને, પણ સૂર ના એમાં હવે.

૫૭૯૬.
સૌ ગળે મળતા રહે, પણ પીઠ પાછળ ખંજરો,
આ નગરમાં હાસ્ય પણ ઓઢેલ પોશાકો સમું.

૫૭૯૭.
ડાળથી છૂટું થયું, પણ પાન રડતું ના કદી,
એ જ માટીમાં ભળીને કાલ પણ ઊગી જશે.

૫૭૯૮.
જીવવા માટે કમાવું, ને કમાવા જીવવું,
આ જ ઘાણીમાં ફરે છે ગોળ ગોળે આયખું.

૫૭૯૯.
કેક કાપી, ફૂંક મારી, ને બુઝાવ્યા દીવડા,
ને પછી તાળી પડી, કે આયખું ઓછું થયું.

૫૮૦૦.
પાંખડી ખરશે, પછી ડાળીય સૂકી થઈ જશે,
બીજ થઈ ઊગીશ પાછો, ગણગણે છે આ પરાગ.

૫૮૦૧.
એક ડાળે બે કબૂતર, ને ઉનાળાની બપોર,
એકમેકે પાંખની છાયા ધરી’તી પ્રેમથી.

૫૮૦૨.
ચોક વચ્ચે બાપુ ઊભા લાકડી લઈ મૌનથી,
ને તળે નોટો ગણાતી, ને છબી એની જ ત્યાં.

૫૮૦૩.
દીકરીનો હાથ ઝાલી બાળપણમાં ચાલતો,
આજ મારો હાથ ઝાલી, એ મને દોરી જતી.

૫૮૦૪.
બંગડી ખખડી અને ઝાંઝર રણકતાં ઓસરી,
ને પછી આખું ય સૂનું ઘર ઝગારા મારતું.

૫૮૦૫.
બાપનું ખેતર ગયું, ને ત્યાં ઇમારત છે ખડી,
ને ઝરૂખે બાપુ ત્યાં ખેતર હજી શોધ્યા કરે.

૫૮૦૬.
રોજ મામાના ઘરે ખાધી હતી કેરી ઘણી,
આજ કેરી મૉલમાં, પણ સ્વાદ એ મામા ગયો.

૫૮૦૭.
રોજ માગું છું ખુદાથી એક નાનું ઘર, અને
આ ખુદા પણ ઝૂંપડીમાં રાત રોકાયો હતો.

– પરાગ રતનપરા