છૂટા શેર ૫૨૧૬–૫૨૪૫
૫૨૧૬.
હતી ઝૂંપડી, પણ હતો પ્રેમ સાચો,
હવે બંગલો છે, બધે શૂન્ય ખૂણા.
૫૨૧૭.
નજર એક તારી પડી, ને થયું કે
હૃદયમાં વસંતે ભરી રંગ-ઝોળી.
૫૨૧૮.
ભણો, તો મળે નોકરી, એમ કીધું,
છતાં ‘ગ્રેજ્યુએટો’ તળે છે પકોડા.
૫૨૧૯.
હતો રોટલો, હાથ બાનો, તવી ને,
હવે હોટલોમાં અધૂરી રહે ભૂખ.
૫૨૨૦.
તરસતી ધરા પર ટપકતાં જ ટીપું,
ઉઠી મ્હેક, જાણે ધરા ગીત ગાતી.
૫૨૨૧.
ગયા દોસ્ત સૌ, ને રહી યાદ ચાની,
હવે એકલો હું, મગાવું કપો બે.
૫૨૨૨.
પરાગે ત્યજી બાગ, તોયે હજી ત્યાં
હવામાં રહી મ્હેક, ફૂલે ય ઝૂરે.
૫૨૨૩.
પરાગે ન માગ્યો કદી તાજ, ને તો
છતાં ફૂલ ફૂલે નમન થાય એને.
૫૨૨૪.
વતન દૂર, ને ગાંઠમાં ધૂળ મુઠ્ઠી,
ઉઘાડું જરા, ને ઉઠે ગામ મ્હેકી.
૫૨૨૫.
ઉમર સાઠ, ને દિલ હજી છે જુવાની,
છતાં ઘૂંટણો રોજ ધરણાં કરે છે.
૫૨૨૬.
ગયો, તો બધાએ વખાણ્યો મને, પણ
હતો શ્વાસ જ્યાં લગ, હતી ઠેકડી સૌ.
૫૨૨૭.
કહે રાધિકા: ‘વાંસળી વેરણી છે,
અધર પર ધરી શ્યામ એને જ ચૂમે.’
૫૨૨૮.
પગે ધૂળ, ખિસ્સે લખોટી, મજા ને
હતું બાળપણ, ને ન’તી કોઈ ચિંતા.
૫૨૨૯.
સુદામા કને પોટલી તાંદુલોની,
કનૈયે ગણી દ્વારિકાથી અધિક એ.
૫૨૩૦.
પરાગે કશું પણ ન રાખ્યું સ્વયંનું,
હવા, ફૂલ, ભમરા, બધાંમાં વહેંચ્યું.
૫૨૩૧.
હતી કાલ મુઠ્ઠી ભરેલી, સરી ગઈ,
હવે આજ ઝાલું, ન સરકે, દુઆ દો.
૫૨૩૨.
સડે ધાન ગોદામમાં, ને ગલીમાં
ગરીબી ગણે રાતભર ભૂખ-તારા.
૫૨૩૩.
કલમ જ્યાં રડે, ત્યાં ગઝલ જન્મ લે છે,
હસે તો મળે માત્ર તાળી સભામાં.
૫૨૩૪.
પિતા ના કહે ‘પ્રેમ છે’, પણ સવારે
ભરે રોટલીમાં વધારે જ ઘી એ.
૫૨૩૫.
અમાસે ન ચાંદો, ન તારા, ન દીવો,
છતાં આગિયા એક ઝગમગ કરે છે.
૫૨૩૬.
પરાગે ઉષાને ભરી બાથ, ત્યાં તો
સવારે બધે ઝળહળી મ્હેક એની.
૫૨૩૭.
ભલે ધોધ ગાજે, ભલે મેઘ ગર્જે,
ઝરણ ચૂપ ગાતું, ગમે એ જ સૌને.
૫૨૩૮.
ઘણા દેવ પૂજ્યા, ઘણાં વ્રત, ઘણાં તપ,
ન સેવી કદી મા, બધું વ્યર્થ લાગ્યું.
૫૨૩૯.
વિકાસે ઉગાડ્યા ઘણા ‘ફ્લાયઓવર’,
તળે ઝૂંપડાં થઈ ગયાં સાવ નીચાં.
૫૨૪૦.
ઝરૂખે સખી રાહ જોતી રહી, ને
ઢળી સાંજ, ઊગ્યો ફરી ચાંદ ખાલી.
૫૨૪૧.
પરાગે ગઝલને ઝુલાવી ઘણી, ને
હવે એ જ મારી ઉદાસી ઝુલાવે.
૫૨૪૨.
હતો વડ, હતી છાંય, ચોરે ગપાટા,
હવે ટાવરો, ને કપાયો વડો એ.
૫૨૪૩.
ઘણાં ગીત ગાયાં, ભજન પણ ઘણાં, પણ
હૃદય તો હતું ક્યાંક બીજે, કૃપા ક્યાં?
૫૨૪૪.
ભરી પીઠ પર બોજ દફતર તણો, ને
ઝુકે બાળ, જાણે વહેલું બુઢાપો.
૫૨૪૫.
ગયો નાવ લઈ બાપ દરિયે સવારે,
હજી ઝૂંપડે એક દીવો જલે છે.
– પરાગ રતનપરા