છૂટા શેર ૫૧૩૬–૫૧૫૫

૫૧૩૬.
પિતા ના છે હવે ઘરમાં, છતાં ખુરશી હજી ઝૂલે,
હજી ચશ્માં અને છાપું, ઉઘાડાં રાહ જોતાં છે.

૫૧૩૭.
ભલે તું દૂર બેઠો છે, છતાં તું શ્વાસમાં મારા,
હવા જેવો, ન દેખાતો, છતાં જીવાડતો મુજને.

૫૧૩૮.
ન મંદિરમાં, ન મસ્જિદમાં, ન ગિરજે છે ખુદા મારો,
ગરીબી ઝૂંપડે રોતી, તહીં એ પણ રડે ભેગો.

૫૧૩૯.
હતાં નળિયાં, હતી બા, ને હતા આકાશમાં તારા,
હવે ફ્લૅટો, હવે ‘એસી’, હવે ઊંઘે ય લોને છે.

૫૧૪૦.
ગયા વરસાદ સાથે સૌ, ઉનાળો એકલો બેઠો,
તરસની વાત કરવાને નથી સાથી હવે પાસે.

૫૧૪૧.
કદી મળશું, કદી બેસી, કદી વાતો કરીશું, પણ
અધૂરા ‘કાલ’ના વચને, અમારી સૌ જુવાની ગઈ.

૫૧૪૨.
તને જોયા પછી લાગ્યું: ગગનનો ચાંદ ઝાંખો છે,
ઉજાસો સૌ સમાયા છે તમારી બેઉ આંખોમાં.

૫૧૪૩.
અમે પથ્થર હતા, તેં ટાંકણું મૂક્યું, અને મૂરત,
હવે પૂજે બધાં, પણ ઘાવ શિલ્પીના ન કો જાણે.

૫૧૪૪.
નથી આવ્યું કશું, તોયે ઉઘાડું દ્વાર રાખું છું,
પવન ખખડાવતો સાંકળ, તરત મન દોડતું જાતું.

૫૧૪૫.
પરોઢે ખેતરે ચાલ્યો, ખભે હળ લઈ, ઉઘાડા પગ,
નગર સૂતું, ખબર ક્યાં છે, ઘઉંના ખેતરે શું છે?

૫૧૪૬.
ભલે પિંજર સુવર્ણી હો, ભલે મોતી તણો ચારો,
વિના આકાશ પંખી તો ગણે છે શ્વાસ ધીમે બસ.

૫૧૪૭.
પઢી ગીતા, પઢી ગ્રંથો, પઢી વેદો ઘણા ઊંડા,
ન વાંચ્યો એક માણસ, તો બધું એળે ગયું ભણતર.

૫૧૪૮.
ગલી સૂની, ઝરૂખા ચૂપ, ઝાંપે એક દીવો છે,
હજી માને ભરોસો છે, વળે પાછો કદી લાલો.

૫૧૪૯.
હતી છાયા, હતાં પંખી, હતા ટહુકા, હતા માળા,
કુહાડીએ નિહાળ્યું બસ, હતું ઈંધણ, બળે ચૂલે.

૫૧૫૦.
પરાગે ફૂલને ચૂમ્યું, ભ્રમર ગુસ્સે થયો ભારે,
હવે બાગે અદાલતમાં ચલે છે કેસ બંનેનો.

૫૧૫૧.
ઘણી વેળા અમે હસતા, બધા લોકો ય હરખાતા,
અમારા ઘાવ ભીતરના, નહીં જાણ્યા, હતા છાના.

૫૧૫૨.
નદી બોલી: ‘મને બાંધો નહીં ડેમો તણી વાડે,
મને દરિયો પુકારે છે, મને વ્હેવું, મને મળવું.’

૫૧૫૩.
અમે માગ્યો હતો સાથી, છતાં ‘ફ્રેન્ડો’ હજારો છે,
અને રોવા ખભો એકે ન મળતો આજ ફોનોમાં.

૫૧૫૪.
ઘડીભર બેસ મારી પાસ, ઓ જીવન, ઉતાવળ શી?
હજી તો ચા અધૂરી છે, છતાં ઊઠ્યું, ગયું ચાલી.

૫૧૫૫.
પરાગે ગીત ગાયાં જે, હવા સઘળાં સુણી ગઈ ને
મનુષ્યો તો મગન ફોને, ઝુકાવી ડોક, ના સુણ્યાં.

– પરાગ રતનપરા