છૂટા શેર ૪૮૪૧–૪૮૬૫

૪૮૪૧.
ફોનમાં ભરપૂર મિત્રો, આંગળીને ટેરવે,
તાવ આવ્યો, તો ન આવ્યો એક પણ ઘર-દોસ્ત, હાય!

૪૮૪૨.
આ પરાગે આંસુઓને શબ્દ આપ્યા, ને પછી
આંસુઓએ શબ્દને ભીનાશ આપી, દોસ્ત, જો.

૪૮૪૩.
ગામમાં બસ એક આવે, સાંજના પાછી વળે,
એ જ બસમાં ગામના સૌ છોકરા ચાલી ગયા.

૪૮૪૪.
ચોક વચ્ચે ધાતુનું આ પૂતળું તો છે ખડું,
ને તળે સૂતો ભિખારી, એ જ છાંયો શોધતો.

૪૮૪૫.
લાલ પેટી એ ટપાલોની હવે ખાલી પડી,
કોઈ પત્રો ના લખે, ને કાટ ચડતો જાય છે.

૪૮૪૬.
ઝૂંપડીમાં છત નથી, તો આભ જોઉં રાતભર,
બંગલામાં નોટ ગણતા, હું ગણું તારા, ભલા.

૪૮૪૭.
આ પરાગે બાગ જોયા, ખેતરે જઈ, ને પછી
આખરે માના જ ગજરામાં ઠરી આવી ગયો.

૪૮૪૮.
નાવ તૂટી, ને હલેસાં હાથથી સરકી ગયાં,
આશનો તણખો હતો, ને એ જ તારી ગ્યો, ભલા.

૪૮૪૯.
દીકરીની ભેટ ચશ્માં, ને પિતાની આંખમાં
હર્ષનું આ ધુમ્મસ થયું, ધૂંધળું સઘળું થયું.

૪૮૫૦.
ઘંટ વાગે ભોર ટાણે, કૂકડો બોલે પછી,
ગામ આખું છાશના ઘમકારથી જાગી જતું.

૪૮૫૧.
દીકરીના હાથ મેંદી, ને પિતાની આંખ લાલ,
બેઉ રંગો એક સરખા, બેઉ ઊંડા, બેઉ લાલ.

૪૮૫૨.
દીવડે બળતો પતંગો, લોક બોલ્યા: ‘ઘેલછા’,
આગમાં જઈ પ્રેમ પામે, એ કળા ક્યાં ભીડને?

૪૮૫૩.
ઘાટના પીપળ તળે, સૌ રાખ થઈને જાય છે,
પાંદડાં એનાં ખરે, ને કૂંપળો ફૂટ્યા કરે.

૪૮૫૪.
ઓઢણીમાં છે હજી ખુશબો, ભરી બાએ કદી,
રોજ સૂંઘું, તો થતું કે આસપાસે બા જ છે.

૪૮૫૫.
આ પરાગે જિંદગીનો સાર ટાંક્યો એટલો:
ફૂલ ખીલે, મ્હેક આપે, ને ખરે મલકાઈને.

૪૮૫૬.
પૌત્ર પૂછે, ‘ગામ શું છે?’ — શું કહું એને હવે?
ચિત્ર જોયું, તો હસીને ‘ગેમ’ માન્યું, હાય રે!

૪૮૫૭.
રણ મહીં તો એક ઠૂંઠું, તોય પંખી ત્યાં ઠરે,
ફળ નથી, છાંયો નથી, તોયે વિસામો તો મળે.

૪૮૫૮.
સૌ જણાને યાદ રાખી મેં શુભેચ્છા મોકલી,
એક બસ માનો દિવસ ભૂલ્યો, છતાં મા ચૂપ છે.

૪૮૫૯.
શાકવાળીથી કરી રકઝક અમે બે રૂપિયે,
ને પછી મૉલે હસીને સો ઉડાવ્યા, ‘ટિપ’ કહી.

૪૮૬૦.
ઢીંગલીના હાથ તૂટ્યા, ત્યાં રડી જે છોકરી,
સાસરે આજે ભલે તૂટે હૃદય, એ ચૂપ છે.

૪૮૬૧.
તાર પર બેઠાં વિહંગો, સૂર સરગમના જુઓ,
કોઈ ગાયક ત્યાં ન આવ્યો, તોય ગાતી સાંજ આ.

૪૮૬૨.
રોજ જળ ઘસતું ગયું, ને ગોળ પથ્થર થઈ ગયા,
નમ્રતાની ધાર સામે, ધાર પણ ઝૂકી પડી.

૪૮૬૩.
આ પરાગે આખરે માગી દુઆ બસ એટલી:
જ્યાં ખરું, ત્યાં બીજ થઈ ઊગી, બનું ઉપવન ફરી.

૪૮૬૪.
‘હું’પણાનો ભાર લઈને આયખું જીવ્યો, પછી
એક ચપટી રાખ થઈ, જળમાં વહેતો થઈ ગયો.

૪૮૬૫.
શબ્દ નામે કોડિયું મેં ગોખમાં મૂક્યું, ભલા,
કોક દી આવી ચડે, તો રાહ એને સૂઝશે.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૨૪૩૨–૨૫૩૧ · શેર ક્રમ ૪૮૬૬–૫૦૬૫