છૂટા શેર ૪૮૧૧–૪૮૪૦

૪૮૧૧.
ગલી સાંકડી, પણ હૃદય મોકળાં,
હતા ગામના લોક ભોળા, ભલા.

૪૮૧૨.
નદી સાવ સૂકી, તળે રેત છે,
છતાં ગામ પૂજે, ધરે ચૂંદડી.

૪૮૧૩.
પરાગે ઉડીને જગાડ્યો વસંત,
નથી નામ એનું, નથી ઠામ પણ.

૪૮૧૪.
બળે રોજ તુલસી કને દીવડો,
ભલે બા નથી, એ પ્રથા છે હજી.

૪૮૧૫.
ઉભો છું હજી એ જ ઝાંપે, સખી,
અને સાંજ થાકી, ઢળી ગઈ, જુઓ.

૪૮૧૬.
હતા મંચ પર ત્રીસ કવિઓ, ભલા,
હતા બે જ શ્રોતા, ઘસે ઘોર એ.

૪૮૧૭.
તળાવે ઉતરતો ગગનનો ધણી,
નયન ચાંદ ઝાલે, હથેળી નહીં.

૪૮૧૮.
ભણી ગામની દીકરી એક, ને
અભણ ગામને આંખ બીજી મળી.

૪૮૧૯.
પરાગે ગઝલને જગાડી, અને
ગઝલ ગામ જઈ ખેતરે ગીત થઈ.

૪૮૨૦.
ઉઘાડા પગે દોડતું બાળ, ને
દુકાને હસે બૂટ, કાચે મઢેલ.

૪૮૨૧.
હજી આયને એક ચાંલ્લો, અને
ગયાં એ, નયન ઝૂરતાં ત્યાં સદા.

૪૮૨૨.
વણે સાળ પર એ સપન રેશમી,
ખરે, એ જ ફાટેલ ખેસે ફરે.

૪૮૨૩.
પરાગે અરીસો જ જોયો, તરત
ભ્રમર, ફૂલ, ઝાકળ, પવન — સૌ હતાં.

૪૮૨૪.
હજી બેંચ પર અક્ષરો બે, સખી,
ઉઝરડા હજી, ના ભુલાયા કદી.

૪૮૨૫.
ઉભું સિગ્નલે બાળ ફુગ્ગા ભરી,
ન એકે ય એનો, ન ઉત્સવ કશો.

૪૮૨૬.
પગારે પ્રથમ નોટ માને ધરી,
રહી નોટ ઠાકોરજી પાસ ત્યાં.

૪૮૨૭.
પરાગે ધરા પર ઉતારી ગઝલ,
હવે આભ ઝૂરે, ધરા ખીલતી.

૪૮૨૮.
હતી હાટડી એક જૂની અહીં,
હવે ‘મૉલ’ ઊભો, ન ખાતાં ઉધાર.

૪૮૨૯.
હતા ચાંદમામા, હવે ‘મૂન’ છે,
હવે ‘ટેબ’ પર બાળ ઊંઘી જતું.

૪૮૩૦.
અગાસી ઉપર ખાટલે રાત, ને
ઉપર આભ આખું સિતારા સજી.

૪૮૩૧.
ફરી બેંકનો પત્ર આવ્યો, અને
ન ચૂલે ચડી દાળ એ સાંજના.

૪૮૩૨.
શિયાળે ઉતરતાં વિદેશી વિહંગ,
ઉનાળે વળે છે વતન-દેશ એ.

૪૮૩૩.
પરાગે કળી પાસ શીખી હસી,
ખરે કાલ, તોયે હસો આજ, લ્યો.

૪૮૩૪.
લખે સરહદેથી, ‘મજામાં બધું’,
છતાં પત્રમાં એક ડાઘો હતો.

૪૮૩૫.
હતી કાગળી નાવ, ખાબોચિયું,
અમે નાવના નાખુદા'તા, ભલા.

૪૮૩૬.
પતંગો ઉડે, ને કપાતા રહે,
છતાં હાથમાં દોર બાકી રહે.

૪૮૩૭.
હતો ખાટલો, ને હતી બાટલી,
અને નર્સના હાથમાં રામ'તો.

૪૮૩૮.
હવે હીંચકે કોઈ બાળક નથી,
પવન એકલો રોજ ઝૂલે, ભલા.

૪૮૩૯.
ગભારે ઝગે સ્વર્ણ, ને બ્હાર ભૂખ,
કહો, ક્યાં વસે છે ખરો દેવ, હેં?

૪૮૪૦.
ભલે રાત લાંબી, ભલે છે ઠરી,
પરોઢે ફરી ખીલશે પાંખડી.

– પરાગ રતનપરા