છૂટા શેર ૪૦૪૧–૪૦૬૫

૪૦૪૧.
આંગળીથી બા જમાડે ને ગણે ના કોળિયા,
હોટલોમાં ખૂબ ખાધું, પણ ન ભાંગે ભૂખ ત્યાં.

૪૦૪૨.
ઓરડે ખીંટી ઉપર છે બાપુનો એ કોટ, ને
આજ પણ ખિસ્સે પડી છે એક ચિઠ્ઠી: ‘દૂધ લાવ.’

૪૦૪૩.
વાદળીના હાથમાં મેં પત્ર મૂક્યો તો ખરો,
ને પછી તું આંગણામાં ભીંજતી, ઉત્તર હતો.

૪૦૪૪.
રોજ ‘ગુડ મોર્નિંગ’ આવે સો ગુલાબો સાથમાં,
ને પડોશીનું મરણ જાણ્યું અમે ત્રીજે દિવસ.

૪૦૪૫.
ઉત્સવોમાં ભોગ ધરતા દેવને છપ્પન, અને
બારણે બેઠેલ બાળકને ન મળતી રોટલી.

૪૦૪૬.
સ્ટેશને ઊભો હજી, ને ટ્રેન તો ચાલી હતી,
આજ પણ પાટા ઉપર ઊડે હવામાં ઓઢણી.

૪૦૪૭.
આ ‘પરાગે’ દર્દ ઘૂંટી રાતભર રાખ્યું સહી,
ને સવારે શેર થઈને એ જ ખીલ્યું હોઠ પર.

૪૦૪૮.
મંદિરે મોટું ચડાવ્યું દાન, ને તકતી મઢી,
ને દુકાને રોજ ઠગતું ત્રાજવું એનું સદા.

૪૦૪૯.
બુંદ સાગરમાં ભળીને સાવ સાગર થઈ ગયું,
એમ હું પણ ઓગળું તો, હું ય ઈશ્વર થઈ શકું.

૪૦૫૦.
પત્ર જૂનો ખોલતાં ખરતું ગુલાબી પાંદડું,
ઓરડામાં એ જ ફાગણ ત્રીસ વરસે મ્હોરિયો.

૪૦૫૧.
રોજ પૂછે બા, ‘બરફ ત્યાં કેટલો છે, બેટડા?’
‘સાવ ઓછો’, હું કહું, ને આંખમાં હિમ ઓગળે.

૪૦૫૨.
દીકરીએ હાથમાં દફતર ઉઠાવ્યું, ને પછી
ગામમાં ત્યાં એક નાનો સૂર્ય ઊગ્યો સામટો.

૪૦૫૩.
આ ‘પરાગે’ જિંદગી જીવી ફુલો સાથે, અને
આખરે ખરતાં ય વેરી ગ્યો સુગંધો ચોતરફ.

૪૦૫૪.
રેડિયે વાગે પુરાણું ગીત, દાદી ગાય સાથ,
ને જુવાની ઓરડામાં ત્યાં ઘડીભર આવતી.

૪૦૫૫.
સ્વપ્ન મોટાં, ને પથારી સાવ ટૂંકી છે, સખા,
પગ પસારું, ત્યાં જ સપનું ખાટલેથી બ્હાર છે.

૪૦૫૬.
રાતના એકાંત રસ્તે માર્ગ ભૂલ્યો, ને પછી
કો અજાણ્યો હાથ ઝાલી ઘર સુધી મૂકી ગયો.

૪૦૫૭.
કાચ તૂટ્યો આયનાનો, તો થયો હું સો જણો,
કોણ સાચો, કોણ ખોટો, એ હવે સમજાય ના.

૪૦૫૮.
આગિયાઓ બાટલીમાં પૂરતો હું બાળપણ,
આજ એ ઝબકાર ક્યાંયે ના જડે અંધારમાં.

૪૦૫૯.
ભાવ આકાશે ગયા, ને ઝૂંપડી ધરતી તળે,
રોટલીમાંથી ય અડધી રોટલી ઊડી હવે.

૪૦૬૦.
આ ‘પરાગે’ ના ગઝલ વેચી કદી દરબારમાં,
એટલે ઘરમાં ભલે ના ઘી હતું, પણ હાશ’તી.

૪૦૬૧.
બાપુ વાવી ગ્યા, ન ચાખ્યું ફળ કદી એ આંબનું,
આજ એના છાંયડે બેઠો, મધુર ફળ ચાખતો.

૪૦૬૨.
ઊંઘની ગોળી ગળી, પણ રાત જાગી, ને પછી
યાદ માનો હાથ આવ્યો, ઊંઘ આવી તે ઘડી.

૪૦૬૩.
બાળકોના હાસ્યમાં જે ઝળહળે છે, એ ખુદા,
આપણે તો મંદિરોમાં, મસ્જિદોમાં ખોજતા.

૪૦૬૪.
વાદળો ભટકે ગગનમાં, ને તરસતું રણ રહે,
એમ ભટકે યાદ તારી, ને હૃદય ખાલી રહે.

૪૦૬૫.
આખરી શ્વાસે ‘પરાગે’ ના કશું માગ્યું હતું,
બસ, ગઝલ ગાતો રહું, ને ફૂલ પર ઝાકળ ઝરે.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૨૦૩૨–૨૧૩૧ · શેર ક્રમ ૪૦૬૬–૪૨૬૫