છૂટા શેર ૩૮૧૬–૩૮૪૦

૩૮૧૬.
રાખડીનો તાર કાચો, તોય બંધન છે અડગ,
સાત દરિયા પાર પણ એ ગાંઠ છૂટી ના કદી.

૩૮૧૭.
જે દિવસ પ્હેલું કવર આવ્યું, ગયો બા પાસ હું,
બા કહે: ‘એ કાગળો છે, તું જ મારું ધન, બકા.’

૩૮૧૮.
એક વરસાદે નગરના રોડ સૌ ઝરણાં થયા,
ને કહે નેતા હસીને, ‘આ જ વેનિસ છે, જુઓ!’

૩૮૧૯.
દેહ મંદિર, શ્વાસ દીવો, ને હૃદય છે આરતી,
તોય શોધું રોજ હું ભગવાનને બીજા ઘરે.

૩૮૨૦.
પાઠ આખા વર્ષ ના વાંચ્યા, પરીક્ષા આવતાં
ઓરડે ભીંતો ઉપર સૌ દેવના ફોટા થયા.

૩૮૨૧.
ઓસરીમાં બાપુની ખુરશી હજી ખાલી પડી,
તોય સાંજે ત્યાં જ મૂકે બા, પુરાણી ચા ભરી.

૩૮૨૨.
ફૂલ કરમાયું, છતાં ખુશ્બૂ રહી છે ત્યાં, પરાગ,
દેહ જાશે, નામ જાશે, ગીત ગુંજે ગામમાં.

૩૮૨૩.
લોકલે ચડવા ગયો, તો ભીડ લઈ ગઈ સાથમાં,
એક ચંપલ સાથ લઈ, આવ્યો ઘરે હું રાતના.

૩૮૨૪.
મા જપે છે રોજ માળા, નામ લઈ સંતાનનાં,
એક મણકો માગતી ના એ કદી ખુદ કાજ પણ.

૩૮૨૫.
પિંજરે પોપટ ભણે છે ‘રામ’ બોલે રાતભર,
પાંખ ખોલી ઊડવાનું કોઈ શીખવતું નથી.

૩૮૨૬.
દેશ છોડ્યો, વેશ છોડ્યો, ધરમ છોડ્યો, નામ પણ,
તોય ત્યાંના લોક પૂછે, ‘કોણ છે? તું ક્યાં તણો?’

૩૮૨૭.
માળિયે સૂતો હજી પણ બાળપણનો ભમરડો,
ફેરવું તો એ ફરે, ને હું ફરું એ ગામમાં.

૩૮૨૮.
રાત ભીની, વીજ ઝબકે, બારણે મા એકલી,
દીકરો આવ્યો નથી, ને આંખ રસ્તે છે ખડી.

૩૮૨૯.
‘કાલથી પાક્કું’ કહીને આજ પણ ઊંઘી ગયો,
‘કાલ’ નામે ગામ ક્યાં છે? કોઈએ જોયું નથી.

૩૮૩૦.
ફૂલના ખોળે ઉછર્યો, ને ગયો આકાશમાં,
આ પરાગે એ જ રીતે ગામ છોડ્યું'તું કદી.

૩૮૩૧.
દીકરાને ઘેર જઈને, બાળ સાચવતી રહી,
આંખ ભીની, મોં હસે: ‘હા, ઠીક છે સઘળું, સુખી.’

૩૮૩૨.
એક દીવો ને પવનની છે અદાવત ક્યારની,
તોય દીવો ઝૂંપડે બળતો રહે છે રાતભર.

૩૮૩૩.
ગામના મેળે ખરીદી'તી અમે જે બંગડી,
આજ પણ એની કરચ ભોંકાય છે આ આંખમાં.

૩૮૩૪.
માતૃભાષા સાવ ભૂલી, ‘મૉમ’ બોલે દીકરો,
ઠેસ વાગે, ને મુખે બસ ‘મા’ સરે છે આજ પણ.

૩૮૩૫.
મેહ આવ્યો, ખેતરે ખેડૂ હસે છે મોકળું,
ને ઉધારી, કરજ, ચિંતા એક પળ ભૂલી ગયો.

૩૮૩૬.
જીભ નાની, પણ ઘણાં ઘર એ જ બાળી નાખતી,
બોલ મીઠો એક, ઉજ્જડ બાગ પણ લીલો કરે.

૩૮૩૭.
ઘર સજાવી, ચા બનાવી, ખીર, ભજિયાં, ઢોકળાં,
આવતાં બોલ્યા, ‘અમે તો ગ્રીન-ટી પીશું, સખા.’

૩૮૩૮.
બાગ આખો ઊંઘતો'તો, એક જાગ્યો'તો પરાગ,
ચાંદનીની સાથ એણે ગીત ગાયું રાતભર.

૩૮૩૯.
આ નગરમાં સૌ અવાજો, હોર્ન, ચીસો, ભાષણો,
આંગણે ચીં ચીં નથી, ચકલી કશે દેખાય ના.

૩૮૪૦.
આયખું આખું ગયું, ને આજ ક્યાં માણી કદી?
‘કાલ’ની પાછળ ગયો, ને કાલ પણ આવી નહીં.

– પરાગ રતનપરા