છૂટા શેર ૩૭૧૬–૩૭૪૦

૩૭૧૬.
હતું આંગણું, ને હતો એક વડ,
હવે ત્યાં બધે છે સિમેન્ટી નગર.

૩૭૧૭.
ભલે ઘર ગરીબી, ભલે ભૂખ પણ,
હજી બાપુ ગાતા પ્રભાતી સવાર.

૩૭૧૮.
હતી આશ, આવો તમે આ તરફ,
ગયું આયખું ઉંબરે બેસતાં.

૩૭૧૯.
નવું જિમ, નવાં બૂટ ને ટ્રેકસૂટ,
વજન એ જ, લાઈક વધી ગઈ ઘણી.

૩૭૨૦.
ઘણું બોલવું'તું, ન બોલ્યા કદી,
હવે કબ્ર સાથે કરું વાત હું.

૩૭૨૧.
ગયાં ઢોર, ગોધૂલિ ઊડી ઘણી,
ઢળી સાંજ, ને ગામ ઝળહળ થયું.

૩૭૨૨.
પરાગે ભરી મ્હેકથી ઝોળ, ને
ઉડાડી બધી ત્યાં ગલી ને ગલી.

૩૭૨૩.
પતંગે ગયું બાળપણ આભમાં,
કપાયું, હવે ડાળ પર લટકતું.

૩૭૨૪.
ગયો કોર્ટમાં ન્યાય લેવા, પછી
મળી માત્ર તારીખ, વીતી ઉમર.

૩૭૨૫.
ગયો નાવ લઈ, ને ન આવ્યો ફરી,
કિનારે હજી દીપ ધરતી સખી.

૩૭૨૬.
કહે ફોન પર બા, ‘જમી લે, બકા!’
ભલે થઈ ગયો હું ય દાદો હવે.

૩૭૨૭.
હતો એક માળો, હતી એક મા,
ગયાં બાળ ઊડી, રહી ડાળ, મા.

૩૭૨૮.
નથી શ્વાસ મારા, નથી દેહ પણ,
ભરું રોજ ભાડું, રહું ત્યાં સુધી.

૩૭૨૯.
વિકાસે જુઓ ગામ ફૂલ્યું ઘણું,
વધી ફાંદ નેતા તણી, ગામ ના.

૩૭૩૦.
તને પત્ર લખવા કલમ મેં ધરી,
ઝરી આંખ, અક્ષર થયા સૌ નદી.

૩૭૩૧.
સમય હાથમાં રેત જેવો સરે,
પકડવા મથું, એટલો તો ખરે.

૩૭૩૨.
પરાગે લખી જે ગઝલ, એ બધી
હવાની જ છે, ના અમારી કદી.

૩૭૩૩.
નયન તો હતાં, પણ ન દીઠું કશું,
પછી બંધ આંખે જુઓ, રામ છે.

૩૭૩૪.
કહે વૈદ્ય: ‘ના ખાંડ, ના ઘી, ભલા!’
હવે ભૂખ સાથે ભજન ગાય મન.

૩૭૩૫.
વતનની ગલી, ધૂળ, ઝાંપો, ઝરૂખ,
હજી સ્વપ્નમાં રોજ આવે બધાં.

૩૭૩૬.
ગઝલ સંભળાવી સભામાં, અને
મળી ‘વાહ’ સાથે, બગાસાં ઘણાં.

૩૭૩૭.
શિયાળે બળે તાપણું ચોકમાં,
બધાં સાથ તાપે, ધની ને ગરીબ.

૩૭૩૮.
પરાગે ગણી જિંદગી એક પળ,
બની ફૂલ, મ્હેકી, ખરી એ જ પળ.

૩૭૩૯.
ઘસી ક્રીમ, ગોરો ન થ્યો હું કદી,
જુએ મા, ગણે ચાંદ જેવો મને.

૩૭૪૦.
ચિતા પર ગયો ત્યાં ખબર આ પડી:
હતું જીવવું, પણ ન જીવ્યો કદી.

– પરાગ રતનપરા