છૂટા શેર ૩૭૪૧–૩૭૬૫

૩૭૪૧.
નદી દોડતી'તી, સમંદર મળે ત્યાં,
પછી ગીત ભૂલી, બની મૌન ખારી.

૩૭૪૨.
હવે દીકરી ડગ ભરે છે સહેજે,
પિતાને સહારો હવે એ જ આપે.

૩૭૪૩.
વચન લાખ આપ્યાં, હવે ક્યાં ગયા એ?
કહે: ‘ચૂંટણી સાથ ચાલ્યાં ગયાં એ.’

૩૭૪૪.
સુદામા ગયો દ્વારકા, પોટલી લઈ,
ન માગ્યું કશું, તોય પામ્યો બધું એ.

૩૭૪૫.
પડે મેહ, ને ઝૂંપડી ભીંજવે છે,
છતાં બાળ નાચે, ખુશી ત્યાં ઝરે છે.

૩૭૪૬.
નથી મેહ, માથે વધે રોજ દેવું,
છતાં આભ સામે ધરે બીજ ખેડૂ.

૩૭૪૭.
પરાગે ધરી મ્હેક, માગ્યું કશું ના,
છતાં બાગ આખો ઋણી થઈ નમે છે.

૩૭૪૮.
હજારો મળે છે, નથી કોઈ મારું,
નગરમાં ફરું ભીડ વચ્ચે ઉદાસી.

૩૭૪૯.
નિશાળે જતું બાળ ભારે ખભાથી,
રમતનો સમય તો ગયો ચોપડીમાં.

૩૭૫૦.
તને જોઈ લાગ્યું, ફરી ફાગ આવ્યો,
તમે ગ્યાં, ગયો ફાગ પણ સાથ લઈને.

૩૭૫૧.
ગયો ગામડેથી નગર, ને થયો ‘સર’,
ગયો ગામ, ત્યાં બા કહે: ‘આવ, પરિયા!’

૩૭૫૨.
અરીસે હતો એક ઘરડો અજાણ્યો,
હતો કાલ હું જે, થશે કાલ તું એ.

૩૭૫૩.
હતી જે નદી, એ હવે ગંધ મારે,
હવે બાટલીમાં ખરીદો તરસને.

૩૭૫૪.
ગયો ઓફિસે એક સિક્કો કરાવા,
કહે બાબુ: ‘કાલે, પરમ, આવતા માસ.’

૩૭૫૫.
પરાગે હસીને ખરી પાંખડીને
કહે: ‘મ્હેક તારી ઉપાડી ફરું છું.’

૩૭૫૬.
બનાવેલ બાએ અથાણું હજી છે,
ભલે બા નથી, સ્વાદ એનો નથી ગ્યો.

૩૭૫૭.
હસે સૌ ગુલાબી, મુલાયમ, નિરાળા,
જરા રૂબરૂ જો, બધા એ જ જૂના.

૩૭૫૮.
હતો મિત્ર, ચા સાથ પીતા સવારે,
હવે બાંકડે એક ખાલી જગા છે.

૩૭૫૯.
પડેલું હતું પર્સ, ભૂખ્યો હતો એ,
ગયો દોડતો, પર્સ પાછું વળાવ્યું.

૩૭૬૦.
ઘણાં શાસ્ત્ર વાંચ્યાં, ઘણાં ગીત ગાયાં,
ખરો સાર તો એક લોરી મહીં છે.

૩૭૬૧.
રિમોટે લડે રોજ બે જણ ઘરે, ને
કરે બા ભજન, બેઉ જોતાં રહે છે.

૩૭૬૨.
હતાં પાન લીલાં, થયાં પીત ધીમે,
ગયાં ધૂળમાં, ને ફરી કૂંપળો થઈ.

૩૭૬૩.
પરાગે ગઝલને સજાવી, ભલા, પણ
ખરું તો ઘરેણું હતું મૌન એનું.

૩૭૬૪.
વિદેશે વસે બાળ, બા છે અહીંયાં,
હવે સ્ક્રીનમાં રોજ ચુંબન કરે બા.

૩૭૬૫.
ભલે રાત લાંબી, ભલે ઘોર અંધાર,
સવારે ફરી સૂર્ય ઊગે અમારે.

– પરાગ રતનપરા