છૂટા શેર ૨૧૭૬–૨૨૦૫
૨૧૭૬.
હતી ઓસરી, ને હતો હીંચકો ત્યાં,
હવે ફ્લેટમાં બાલ્કની પણ ન મળતી.
૨૧૭૭.
જતી દીકરી સાસરે, તો ય હસતી,
રડે બાપ પાછળ, ખબર ના પડે એમ.
૨૧૭૮.
નવો ફ્લૅટ, ગાડી, નવું ફર્નિચર સૌ,
હવે શ્વાસ મળતા ય હપ્તે, ઉધારે.
૨૧૭૯.
ખરી પાનખર, તો ફરી ફૂટશે પાન,
ઉદાસી ભલે, પણ ઉમંગો ય આવે.
૨૧૮૦.
હજી ફોન રણકે, મને થાય: બા છે!
ભલે ગઈ ઉપર, એ ય પૂછે: ‘મજામાં?’
૨૧૮૧.
હજારો સિતારા, છતાં એક ચાંદો,
ઘણા લોક, પણ એક તારી કમી છે.
૨૧૮૨.
ઉનાળે ધરા પર તિરાડો પડી છે,
નથી માત્ર ધરતી, હથેળી ય ફાટી.
૨૧૮૩.
હતી સાંજ, તું, ને હતો એક દરિયો,
હવે સાંજ, દરિયો અને હું અધૂરો.
૨૧૮૪.
‘બચાવો ધરા’ના ઘણા બૅનરો છે,
બધાં પ્લાસ્ટિકે છે છપાયાં ઉમંગે.
૨૧૮૫.
પરાગે ગઝલમાં વસાવ્યું નગર એક,
ન ભાડું, ન હપ્તો, ન ટેક્સો, ન ચિંતા.
૨૧૮૬.
નથી કોઈ ઝાંપે, નથી કોઈ ઓટે,
હવે ગામમાં ફક્ત ઘરડાં જ બેઠાં.
૨૧૮૭.
અરીસો કહે: ‘કેશ ધોળા, નયન ઝાંખ’,
છતાં દિલ કહે: ‘સોળનો હું હજી છું’.
૨૧૮૮.
નજર એક પળ ત્યાં મળી, ને વિખૂટી,
હજી જિંદગી એ જ પળમાં ઠરી છે.
૨૧૮૯.
અમે ધ્યાન ધરવા ગયા આશ્રમે, ને
હતું ધ્યાન તો ફોનના નેટવર્કે.
૨૧૯૦.
ભલે બંધ બારી, ભલે બંધ દ્વારો,
હવા તો ય આવે, તિરાડે તિરાડે.
૨૧૯૧.
ઘણા ગ્રંથ વાંચ્યા, ઘણું જ્ઞાન લીધું,
છતાં બાળકો જેમ હસતાં ન આવ્યું.
૨૧૯૨.
ખુદાને ચડાવ્યો ઘણો થાળ મીઠો,
ઉઘાડે પગે બાળ ભૂખ્યું રડે છે.
૨૧૯૩.
પિતાએ ઉછેર્યો હતો લીમડો જે,
હવે એ જ છાંયે મળે છે પિતાજી.
૨૧૯૪.
હવે પેટ મોટું, અને બેલ્ટ નાનો,
હસે શ્રીમતી: ‘એ જ સુખની નિશાની’.
૨૧૯૫.
પરાગે ન સિક્કા, ન નામો કમાયાં,
ગઝલ તો ઘણાં આંગણામાં ગવાતી.
૨૧૯૬.
ખુલા આભ નીચે ય સૂતું રહે બાળ,
સિતારા જ એનાં રમકડાં બને છે.
૨૧૯૭.
તમારા વગર આ ઘરે ચાંદ ઊગે,
છતાં ઓસરી રોજ અંધાર ઓઢે.
૨૧૯૮.
ગયો ટૂર પર હું, ઘણા દેશ જોયા,
બધે માત્ર ફોટા, ન જોયું કશુંયે.
૨૧૯૯.
તમે આવતાં, ફૂલ ખીલ્યાં ઘરે ઘર,
ગયાં તો ગયો સાથ સૌ રંગ, ખુશ્બૂ.
૨૨૦૦.
ભલે હોય નાની, નદી તો ય દોડે,
ઝરણ થઈ, ઉછળતી, ગણે ના શિલાઓ.
૨૨૦૧.
પડી છે હજી બાપુની લાકડી ત્યાં,
નથી કોઈ ટેકે, છતાં એ ટકી છે.
૨૨૦૨.
હતાં ખેતરો, ત્યાં હવે મૉલ ઊભા,
ગયો ખેડુ મૉલે, બની ગાર્ડ ઊભો.
૨૨૦૩.
સખી, આજ વરસાદ, ને તું નથી પાસ,
બધું ગામ ભીંજે, અને હું જ કોરો.
૨૨૦૪.
મફત વીજળી, ને મફત રાશનો સૌ,
પછી ટેક્સ બમણો વસૂલે ય રાજા.
૨૨૦૫.
પરાગે સવારે ગઝલ એક છેડી,
પવન લઈ ગયો ગામ ગામે સુગંધે.
– પરાગ રતનપરા