છોડ

હાથમાં જે રેત રાખી, એ જ સરકી જાય છે,
જેટલી ભીંસું હથેળી, આયખું ખરડાય છે;
છોડ મનનો ભાર, ને આ ડાળ પરથી ઊડ તું,
પાંખ ખૂલે એટલું આકાશ પણ સરજાય છે.

– પરાગ રતનપરા