છેલ્લી મુલાકાત

હવે કોઈ ઉપાય નથી,
તો ચાલ,
હાથ મિલાવીએ ને છૂટાં પડીએ —
જાણે બે સ્ટેશન
એક જ પાટા પર,
પણ જુદી દિશામાં.

ના, રડવાનું નથી.
આંસુ તો
વાર્તાને મોંઘી બનાવી દે.

તું તારી ટ્રેનમાં બેસ,
હું મારીમાં.

ને જો ક્યારેક
વર્ષો પછી
કોઈ જંક્શન પર
બે ટ્રેન ઘડીભર
બાજુબાજુમાં ઊભી રહે,
તો બારીમાંથી
બસ એટલું જોઈ લેજે —
હું હજી
એ જ જૂના ડબ્બામાં,
એ જ બારી પાસે બેઠો છું.

– પરાગ રતનપરા