છાપરાનું કાણું

સોસાયટીવાળાનો વરસાદ
બાલ્કનીમાં ચાના કપ સાથે આવે છે,
ભજિયાંની સુગંધ સાથે,
ને મોબાઈલના કૅમેરામાં
ઝીલાઈને
સ્ટેટસ બની જાય છે.

મારા ભાગનો વરસાદ
છાપરાના કાણામાંથી આવે છે —
ટપ… ટપ… ટપ…
ને હું
ઘરની એકમાત્ર તપેલી
એની નીચે મૂકું છું.

રાતભર
તપેલી ગાય છે,
જાણે કોઈ જલતરંગ વગાડતું હોય.
છોકરાં
એ સંગીત પર ઊંઘી જાય છે.

સવારે
એ જ તપેલીના પાણીમાં
ચા બને છે.

સોસાયટીવાળા કહે છે:
‘વરસાદ તો કવિતા છે.’

હું કહું છું:
‘હા.
પણ કેટલીક કવિતા
વાંચવાની નહીં,
વેઠવાની હોય છે.’

– પરાગ રતનપરા