ચાલતો ઘર

કારખાનું બંધ થયું,
ટ્રેન બંધ થઈ,
બસ બંધ થઈ.

ખુલ્લો રહ્યો
માત્ર રસ્તો.

એણે માથે પોટલું મૂક્યું,
કેડે છોકરું,
ને ચાલી નીકળ્યો —
નવસો કિલોમીટર.

રસ્તામાં
કોઈએ પાણી આપ્યું,
કોઈએ ફોટો પાડ્યો,
કોઈએ ભાષણ.

ગામને પાદર પહોંચ્યો
ત્યારે ચંપલ નહોતાં,
પગમાં છાલાં હતાં,
ને આંખમાં
એક જ સવાલ —

‘આ નગર
મેં બાંધ્યું હતું,
તો એ મને
પોતાનું કેમ ન ગણી શક્યું?’

– પરાગ રતનપરા