← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

બોલાવી શકું

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

કાશ, પાછો એ જ મારો કાળ બોલાવી શકું,
આંગણે રમતું હતું, એ બાળ બોલાવી શકું.

પાનખરમાં ઝાડ સૂનું, પાંદડાં સૌ દૂર છે,
હું ફરી લીલીછમી એ ડાળ બોલાવી શકું.

ઓરડો ખાલી, હજી ખુરશી પડી છે માતની,
એ જ ખોળો, એ જ સાડી, વ્હાલ બોલાવી શકું.

જિંદગીની સાંજ ટાણે એક ઇચ્છા છે હવે,
તું મળી'તી એ ઘડીની ફાળ બોલાવી શકું.

ડાળથી છૂટી ગયો છું, આજ ઊડું છું પરાગ,
એ જ ઝરણું, એ જ ક્યારો, પાળ બોલાવી શકું.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #સ્મૃતિ #બાળપણ #મા #ગયેલોસમય #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #Nostalgia #Childhood #MothersLove #LostTime #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખવાંસળી ને ફૂંકઆગલો લેખ →સખી, આ શ્રાવણ