ભરતી

દરિયો રે ઊછળે ને ચાંદો રે મલકે,
એક એક મોજું રે આભ ભણી છલકે!

પૂનમની રાતે રે દરિયાને થાતું:
‘ચાંદાને ચૂમું, ને થઈ જાઉં રાતું’;
કાંઠાની રેતીમાં લખતો એ નામ, ને
પાછો ભૂંસાય, એવું જોતો એ પલકે…
દરિયો રે ઊછળે…

ચાંદો કહે: ‘મારે તો આભમાં રે’વું,
તારે તે કાંઠે રે માથું પછાડવું’;
અળગાં રહીને ય બંનેનાં હૈયાં
એકબીજાના તાલે રે ઝૂલે ને ઝળકે…
દરિયો રે ઊછળે…

પરાગ કહે: આ પ્રીતની રીત સાવ ન્યારી,
મળવું નથી ને ય ઝંખના છે ભારી;
ભરતી ને ઓટમાં વીતે છે જનમારો,
તોય ન થાકે, એ પ્રેમનો રે ઝલકે…
દરિયો રે ઊછળે…

– પરાગ રતનપરા