ભરબપોરે

ભરબપોરે સૂની સીમે, હું ને મારો પડછાયો,
ધખતી ધરતી, તરસ્યો વગડો, ને ઝાંઝવે ભરમાયો.

લીમડાનો છાંયો શોધું, ત્યાં તો લીમડો પણ સુકાયો,
પંખી બોલે ના, કૂવો બોલે ના, ને પવન પણ મૂંઝાયો;
એકલતાનો તાપ એવો, કે સૂરજ પણ શરમાયો…
ભરબપોરે સૂની સીમે…

ગામ ગયું સૌ શહેર ભણી, ને ઉંબર પણ ઘસાયા,
જે બોલાવે ‘આવ, બેસ,’ એ ચહેરા ક્યાં ખોવાયા?
પાદરનો પીપળો પૂછે: ‘તું ય હવે પરાયો?’…
ભરબપોરે સૂની સીમે…

પરાગ કહે: તડકામાં પણ ફૂલ ખીલે છે થોરે,
કાંટા વચ્ચે લાલ ફૂલ, જાણે આશા કોઈ ઓરે;
એક ફૂલ જોઈ મનડો મારો ફરી ફરીને ગાયો…
ભરબપોરે સૂની સીમે…

– પરાગ રતનપરા