બીજ

હથેળીમાં એક બીજ મૂકીને
દાદાએ પૂછ્યું હતું:
‘આમાં શું છે, બોલ?’

મેં કહ્યું: ‘બીજ.’

દાદા હસ્યા.
‘આમાં છાંયો છે,
ચકલીનો માળો છે,
ઉનાળાની બપોરે
પાથરેલો ખાટલો છે,
કોઈ મુસાફરનો વિસામો છે,
ને ચૂલામાં બળતું
કોઈનું ચોમાસું પણ.’

મેં બીજ ફેરવી ફેરવીને જોયું —
કશું ન દેખાયું.

આજે દાદા નથી.
પાદરે એ લીમડો છે.

ને હવે
હું મારા દીકરાની હથેળીમાં
બીજ મૂકું છું
ને પૂછું છું — ‘આમાં શું છે, બોલ?’

એ કહે છે: ‘બીજ.’

ને હું
દાદાની જેમ હસું છું.

– પરાગ રતનપરા